Zoute stokjes en een taalbad.

Het is ondertussen ontzettend lang geleden dat we nog eens een blogje hebben gepost hier, maar daar hadden we ook wel zo onze redenen voor.

Allereerst hadden we een aantal problemen met onze blog. Hoewel we onze instellingen zo hadden ..tja.. ingesteld dat onze blog niet op zoekmachines als google zou verschijnen, was dit wel het geval. Toen we het per toeval ontdekten, merkten we ook dat AL onze foto's van Briek die we op de blog hadden geplaatst gewoon bij google te zien waren. Omdat ik dit nogal vervelend vond, hebben we eerst besloten om ALLE foto's van deze blog te halen en hebben we onze instellingen nog eens goed bekeken. Uiteindelijk hebben we dan een hele tijd moeten wachten voor de zoekmachine van google was "bijgewerkt" en nu is onze blog niet meer te vinden via de zoekmachines en dus ook geen foto's. We hebben wel besloten geen fotootjes meer te posten op de blog... maar wie graag nog eens een foto krijgt, mag altijd een seintje geven, hoor.

Soit, een andere reden waarom we zo weinig hebben gepost is dat het gewoon nog altijd fantastisch goed gaat met onze ridder. We hebben de laatste tijd wel gemerkt dat het gat in zijn gehemelte nog een beetje groter lijkt te zijn geworden als vroeger. Er kruipt terug meer eten in en als dat gebeurt, heeft hij meestal meteen gedaan met eten.
Bovendien heeft hij een tijd heel slecht gegeten en we wisten eigenlijk niet goed hoe dat kwam. Na een aantal weken heeft Jorge toen ontdekt dat Briek een tand heeft gekregen, achter zijn tandenboog, in zijn gehemelte. Nog net voor het gat... . Dat moet behoorlijk vervelend zijn voor hem. Nu de tand er helemaal door is en niet meer groeit, gaat het terug beter. We vermoeden trouwens dat die tand daar gewoon gaat blijven zitten tot hij spontaan wisselt. Dat zullen we ook pas weten als we terug naar Leuven moeten.

Normaal gezien moeten we rond de leeftijd van twee terug op consultatie. Aangezien Briek deze maand twee geworden is, verwachten we de "uitnodiging" binnenkort wel in de bus, maar we hebben viavia al gehoord dat ze wat achterstaan met de afspraken. En eigenlijk vinden we dat niet erg. Ons leven is momenteel eigenlijk zo goed als schisisloos. We denken er zelden aan.

Natuurlijk zijn er van die momenten dat we terug met de neus op de feiten geduwd worden. Zo was er die keer dat Briek zoute stokjes aan het eten was. Plots kreeg hij het erg moeilijk, begon aan zijn neus te wrijven, te huilen,... Je kan het al raden! Een stokje recht omhoog in zijn gehemelte. MAN, MIJN HART. Jorge heeft om achterover geduwd, ik heb zijn mond open getrokken en heb dan in één vlotte beweging het stokje uit zijn gehemelte getrokken ('t was wel 4 cm lang) en heb dan mijn zoontje heel dicht tegen me aan getrokken en getroost. Op zo'n momenten heb ik het toch ook wel moeilijk eigenlijk, mijn arme mannetje. Dankzij mijn hormonen waarschijnlijk ben ik er nadien nog zo'n halve dag van onder de indruk geweest.
En dan heb je ook die momenten dat we horen, lezen of zien dat andere schisiskindjes plots kunnen drinken met een rietje. Ooh, de jaloezie. :-) Ik gun het die kindjes natuurlijk van harte, maar dan weet ik weer eens heel goed dat onze Briek zijn gehemelte nog niet toe is terwijl dit eigenlijk wel de bedoeling was en dat wij dus nog een grote operatie achter staan.

Maar eigenlijk, eigenlijk zijn die feiten allemaal niet meer zo zwaar om dragen. Gewoon omdat hij zo fantastisch is. ALTIJD vrolijk, altijd aan het babbelen en spelen. En babbelen kan hij goed! Hij spreekt met vier of vijf woordzinnetjes ("Papa, kijk eens wat ik heb."), hij kan de kleuren blauw, geel, groen, rood en oranje en hij herkent de vorm 'rechthoek' en kan hem benoemen, hij zingt volledige liedjes als de beste,... Ik vind dat wel knap voor een mannetje van twee jaar. We zijn wel trots op hem.
Natuurlijk merk ik wel dat wij hem veel beter verstaan dan andere mensen, maar ik weet niet goed of dat komt door de schisis. Misschien is dit wel gewoon normaal voor alle peuters? Als je veel bij je peuter bent, lijkt het me ook wel logisch dat je hem heel goed verstaat.

Een aantal zinnetjes die hij heel goed zegt of die heel typisch zijn voor hem:
° "Das jammer."
° "Ties, Yannes, Kevin, Bloem spelen." (Zijn vriendjes van de crèche.)
° "Alle beertjes opladen." (Hij heeft een lichtgevend beertje voor in bed en dat moeten we voor hij gaat slapen even "opladen" door het onder de lamp te houden. Tegenwoordig wil hij dat we zijn gewone knuffels Klaas en Kikker ook opladen.)
° "Mama en papa ook slapen?"
° "Allemaal politiewagenauto's. Allemaal!"
° "Tellen!!" (Hij heeft een obsessie voor tellen.)
° "Daar, kerk van moeke!"
° "Daar opa! Opa haartjes kammen." (In het zwembad over een oude man met grijze haren die voor de spiegel zijn haren stond te kamen.)
° "Waar is papa nu? Waar is mama nu? Waar is bal nu?" (Altijd als hij iets kwijt is of als iemand de kamer uitgaat.)
° "Papaaa, was da?"
° "Das nie zo lekker."
° "Das leuk zwemmen. Das leuk fietsen. Das leuk bij moeke." (Als hij iets fijn vindt.)
° "Het is donker buiten. Het is koud buiten, brrr." 
° "Briek moet nie bang zijn."

Je hoort het, we amuseren ons hier nog steeds te pletter, hoor. We genieten nu volop van onze tijd met zijn drietjes, want binnen een twee a drie weken komt baby Blockx nummertje 2 erbij. Dat zal ook een nieuwe, boeiende tijd worden, maar nu dus eerst nog héél hard genieten van ons Briekske.

Tot binnenkort!
We houden jullie op de hoogte van de vorderingen bij schavuitje 2.