Sterke beren en slapeloze nachten

Met Briek gaat het super, dank u! Sinds 1 september gaat hij naar school en dat doet hij ongelooflijk goed en graag. Hij was voor het instapklasje al behoorlijk slim, maar op die vijf weken is hij alleen maar slimmer en alerter geworden. Nu ik zelf ook terug ga werken, valt mij die evolutie dag per dag op. Hij spreekt (nog) beter, speelt veel meer fantasiespelletjes (restaurantje), kan behoorlijk wat vaardigheden -zelf zijn jas aandoen bijvoorbeeld- en hij is helemaal zelfstandig zindelijk. We moeten hem dus er dus niet meer aan helpen herinneren dat hij naar het toilet moet gaan. (Hij vindt het trouwens super om rechtstaand tegen een boom te plassen.) 

In het klasje behoort hij volgens de juffrouw bij de besten/slimsten. Dat is fijn om te horen natuurlijk, maar dat hoeft uiteraard niet voor mij. Als hij maar gelukkig en blij is  en als hij maar de kans krijgt om zichzelf te zijn. 

Ik herken trouwens meer en meer van mij in hem. Zo loopt hij de hele dag liedjes te zingen (en vaak zelfgemaakte). Mijn zussen zullen dit kunne beamen, maar daar was ik vroeger ook een "krak" in. Op het toilet verzon ik de meest vreemde liedjes. Eigenlijk gewoon verhaaltjes (Er was eens een mannetje en dat mannetje ging naar het bos...) maar dan "zong" ik dat, zonder melodie of ritme. :-) Ook nu zing ik thuis heel veel, vaak heel onnozele liedjes en zonder dat ik het zelf doorheb. 

Hij vindt het super om met allerlei fietsen te fietsen. Een loopfiets, een step, een loopauto, ... . Alleen trappen kan hij nog niet en daar zijn we nu wat op aan het oefenen. Sportief is ie niet echt, maar als we kijken naar mama en papa is dat ook niet zo vreemd.  Hij vindt zichzelf trouwens een echte sterke beer. Net zoals papa. En mama is maar een meisje. :-)

Het gehemelteplaatje doet super zijn werk. Zonder plaatje is hij bijna niet te verstaan, maar met plaatje gaat het echt erg goed. Hij praat ook gewoon alsof hij een jaar of 10 is, vind ik. Volledige zinnen, hele verhalen. Woorden en concepten als "zich vergissen", "in de buurt zijn", ... kan hij zonder problemen gebruiken en begrijpen. Ook kan hij al rekenen. Zo reden we samen met de fiets langs het ziekenhuis (dat vindt hij geweldig, want daar staan altijd ziekenwagens in de "garage" - de spoedafdeling). Meestal staan er drie. Op een keertje was de garagepoort toe en zagen we geen ziekenwagens, maar plots kwam er eentje aanrijden. En Briek zei: "Kijk, mama! 1 ziekenwagen! Er staan er nog 2 in de garage. Er zijn 3 ziekenwagens." Dat is al knap, toch? Hij is nog geen drie jaar. Ook de logopediste is vaak onder de indruk van hem. Als mama ben ik dan toch echt supertrots op hem. 

Niks dan goeds dus op het Briekfront. Laten we dat vooral zo houden. 

Op Tjeuvlak is het wat anders. Nu, Tjeutje doet het super, hoor. Hij is één brok energie. Een kleine brok, want 't is een kneusje van uiterlijk, maar de energie die in dat kleine lijfje zit opgestapeld is wel gigantisch. Op 5 maanden kon hij zitten en vanaf die dag is hij verwoede pogingen aan het doen om te kruipen en nu is hij bijna weg. Op zeven maanden begon hij zich voor het eerst op te trekken. Als je hem op de mat zet, dan zit hij 10 seconden later helemaal ergens anders, maar vraag me niet "hoe". Hij rolt en schuift en hupt en sleept ... . Hij speelt de hele dag. Zelfs in de crèche is hij boos als hij in de babyhoek moet zitten (waar hij eigenlijk thuishoort). Hij wil op de peutermat zitten, tussen de kindjes die al kunnen lopen en die voortdurend "brakken". Zo is ie dan, onze duivel. 

's Nachts gaat het heel wat minder goed. Hij slaapt niet door. En dan bedoel ik niet dat hij om 2 uur 's nachts wakker wordt voor een fles en dan rustig verder ronkt. Nee, hij moet geen fles én hij wordt niet alleen om 2 uur 's nachts, maar ook om 22 uur, om 23.30 uur, om 01.00u, om 04.00u wakker (Bij wijze van spreken, soms moeten we er 12 keer uit, soms 2 keer) en hij begint steevast elke dag ten laatste om 5.30u aan zijn dag. 

Het zal je niet verbazen dat Jorge en ik ondertussen op de toppen van onze tenen lopen. 

Vermoeidheid, echte vermoeidheid is iets heel vreemds. Het vreet aan alles. Aan je lijf... ik heb de meest vreemde en onverwachte kwaaltjes op de meest onverwachte momenten. Dubbelzien, duizelig zijn, mijn bekken dat pijn doen, koud hebben,... Jorge krijgt om de zoveel tijd plots een gigantische migraineaanval.
Het vreet ook aan je humeur. Eerlijk. We zijn elkaar hier aan het kwijtraken. Niet als in "we gaan scheiden", maar wel als in "we begrijpen elkaar niet meer en we kunnen niets meer tegen elkaar zeggen want dan is het ruzie".
Je krijgt je huishouden plots niet meer georganiseerd omdat een deel van je energie nog in je bed ligt, je afwas blijft staan, de was blijft liggen.
Je vergeet eten te voorzien, je plant je dag zo chaotisch dat je 's avonds bedolven wordt onder het werk.
Papa valt in slaap achter het stuur en rijdt de auto per total.

Je wil nergens meer heen, gaan sporten wordt een opgave, je sociale leven verdwijnt,... 

Echt.. slaap is een basisbehoefte. 

En Jorge en ik kunnen het moeilijk uit handen geven. Zelfstandigheid, zelfredzaamheid heb ik altijd super belangrijk gevonden. En ik moet het zelf doen, ik wil het zelf doen. Een regeling vinden en mijn kind om de zoveel dagen uit logeren sturen? Ik vind dat moeilijk, ik vind dat pijnlijk. Ik heb verdorie die hersenbloedingperiode van Briek ook zelf doorworsteld, met mijn man. En nu dit? Dit gaat niet meer...? Nee, ze, het moet maar gaan!
Bovendien vind ik het fijn dat mijn kinderen bij mij zijn, thuis, in hun eigen bed. Ook als ze niet slapen... Omdat ik er van overtuigd ben dat dit structuur en die voorspelbaarheid ooit gaan lonen, omdat ik er van overtuigd ben dat ze hier het gelukkigst zijn. 

Maar goed, we zullen hem wel eens uit logeren doen. Op het moment dat ik er klaar voor ben of op het moment dat ik 's morgens niet meer klaar ben om uit mijn bed te komen. 

En mensen doen er lacherig om. Goedbedoeld. Ik krijg opmerkingen als "mijn kinderen sliepen drie jaar lang niet en dat is de hel", of "jaaa, je wist waar je aan begon, he." Echt, laat dat gewoon. Slaap missen is nooit grappig. En als iemand mij zegt dat dit nog drie jaar kan duren, dan voel ik geen medelijden met hen, maar sta ik gewoon op het punt om in huilen uit te barsten. 

Er zijn natuurlijk ook altijd gouden mensen die ons met raad en daad bijstaan en die ons allerlei huis-, tuin-, en keukenmiddeltjes aanraden en gewoon mee nadenken. Zalig, vind ik dat. En DANK U! Echt. Dank u, dank u, dank u. 

(Oja, ondertussen hebben we echt al wel alles geprobeerd. Laten huilen, niet laten huilen, met tut, zonder tut, melk, geen melk, nachtlampje, geen nachtlampje, muziek, geen muziek, lakens of niet, slaapzak of niet, knuffeltjes of niet, ... ) 

Maar, hé, we zijn gelukkig, hoor. 

Samen. 

Groetjes

Joribritje 

Het wevertje.

Beste Briekel
Flinke, stoere, zoon
Grote jongen
Dartel wevertje van me



Fioew, het loopt wat moeilijk de laatste tijd, he? Ik weet niet of je er eigenlijk zelf veel van merkt, maar de snaren staan blijkbaar wat gespannen bij iedereen. Alleen ons Tjeutje is een klein, vrolijk en fladderend mannetje dat onbezorgd de dagen door speelt, slaapt en eet.

Wat jou betreft... Jij zit duidelijk hélemaal in de peuterpuberteit. Je test ons langs alle kanten! Zo kan je 's avonds wanneer je scheurt van de honger én je lievingskostje spaghetti op de tafel staat toch beslissen om halsstarrig te weigeren te komen eten. Gewoon om eens te proberen, denken we. Of dan beslis je dat je toch nog liever in het zwembad blijft, en brul je de hele buurt bijeen als je in de auto moet. (Jaaaa, ook wij hebben een peuter die heel soms in de winkel in het gangpad gaat liggen huilen.) Gelukkig kunnen we je nog voldoende in het gareeltje houden als we een keertje dreigen met de hoek.

Gelukkig ben je hiernaast echter ook een fantastisch lieve kerel. Je vraagt altijd heel lief 'Mama, kun jij mij helpen?' als je wil dat ik met je mee kom spelen (Al hebben we onlangs wel ontdekt dat dit ook wel van persoon tot persoon afhangt.), je zegt bijna altijd alsjeblief en dankjewel -ECHT waar en ik kan je ook nog heel gemakkelijk 'lieve mama' laten zeggen als je iets wil gedaan krijgen van me.
Onlangs waren we met zijn viertjes en mijn petekindje Cas een wandeling gaan maken op de kabouterberg. Je vond het erg moeilijk stappen op al die trappen en met al die wortels en dat vond mama ook. Ik droeg ons Tjeutje op mijn buik in een draagzak en daardoor kon ik niet goed naar de grond kijken en stapte ik dus heel wat trager. Dat had je meteen door en je heel regelmatig stopte je even, draaide je om en vroeg "Gaat het, mama?" Kijk, dat is nu zo typerend voor jou. Je bent zo zorgzaam. Zelfs gewoon door de dag, in het midden van je spel kan je me vragen of alles goed gaat met mij. "Is alles goed, mama?" Ik smelt keer op keer.
Papa en ik hebben je trouwens getotemd! ;-) Onderaan dit blogje kan je je totem ontdekken.

Weet je, Briekel, jij bent zo gemakkelijk om van te houden. Hoe je 's avonds je kleine armpjes rond mijn nek gooit als je in bedje ligt en wel zes keer om nog een laatste knuffel vraagt. Of hoe je met je handjes mijn hoofd vastneemt en kordaat een zoen op mijn mond plant. Ik hou ervan hoe je 's morgens op me roept, ik hou ervan hoe je me vraagt of je een beetje tv mag kijken, ik zie je graag als je kordaat voorover buigt zodat ik je poepje kan afkuisen, ik zie je graag als je kangoeroetje speelt, ik hou ervan als je "heel zeker" (je stopwoordje) zegt wel 1000x per dag, ik hou van je als je flink je gehemelteplaatje laat indoen, ik hou van je als je zegt "dat jij die zak aardappelen wel zal dragen", ik zie je graag als "kom maar, mamaatje, kom maar mee" zegt, ik zie je graag wanneer je boterhammen eet, wanneer je huilt, wanneer je plast, loopt, rent, zingt (Wat kan jij goed zingen!), speelt met Tjeutje of met papa, ik zie je graag als je bebbeltje geen 5 seconden stil staat op een hele dag... . Ik zie je altijd graag. Mijn hemel, wat ben jij gemakkelijk om van te houden. Net zoals je broertje.. die is helemaal anders dan jij, maar even gemakkelijk om van te houden.

En toch ben ik niet altijd supermama nummer 1, he. Elke ochtend zie ik in je ogen dat jij dat wel vindt, maar ik krijg het toch niet waargemaakt. Ondertussen ben ik nu sinds oktober thuis, zo'n 9 maanden en dat begint te wegen. Versta me niet verkeerd, liefje, ik ben heel graag bij jou. Maar ik ben ook meer dan 'mamaatje'. En dat beetje meer ben ik nu al lang niet meer geweest. Ik offer me met plezier nog elke dag voor jullie op, zelfs nog 9 jaar als het moet, maar toch merk ik dat het stroef loopt. Ik zit sneller op mijn paard, ik verlies mijn vreugde een beetje. Sinds kort zit ik niet meer zorgeloos en kinderlijk met jou op de mat om van allerlei potjes en pannetjes een boerderij of een dierentuin te knutselen, sinds kort wil ik eerst mijn afwas doen voor ik met jou een boekje lees (Echt waar? Schrijf ik dit nu echt?), sinds kort wil ik zo graag nog eens een boek lezen... En dan voel ik dat ik korter word, dat ik minder van je verdraag... en dat je dat niet altijd begrijpt. Je vraagt me dan vaak 'Wat is er mama? Wat doe je, mama?'...Hmm, is dat niet wat pijnlijk?
Maar nog eventjes, ridder, nog eventjes en ik ga terug werken. Jij naar school, ik naar school en de momenten dat we samen thuis zijn worden gewoon één groot feest.

Maar laat er geen twijfel over bestaan... de liefde voor jou in mijn borstkas is onnoemelijk groot. Ik krijg het moeilijk uitgelegd, Briekel, maar het is zoiets als dit.
Telkens ik naar je kijk, voel ik de gloed in mijn ogen warmer worden, alsof mijn blik je kan strelen en automatisch zachter wordt speciaal voor je. Als ik aan je denk, krimpt mijn buik een beetje samen en trekt mijn gezicht in een glimlach. De huid van mijn vingers verandert in zachte wollen watjes zodat ik je liever kan strelen. Mijn hart zwelt van trots en liefde tot ik de ribben van mijn borstkas tegen mijn huid voel drukken. Jij en je broertje... jullie zijn nu echt de enige die ik in een doosje in mijn hart wil bewaren voor altijd. Jammer dat ik jullie niet daar kan meedragen zodat jullie altijd veilig zijn.

De liefde voor een kind... het is iets heel speciaal. Ik hoop, lieve Briek, dat jij dat later zelf ook kan ervaren.

Zing je morgen nog eens een liedje voor je mamaatje?


Lof joe.

Je mama

Wevertje

© Wikimedia Commons

Deze vogels leven in grote groepen en zijn vooral bekend om de speciale manier waarop ze hun nest zorgvuldig uitbouwen. Soms vind je wel honderd nesten in één boom. Het Wevertje pronkt graag met zijn prestaties en blijft altijd bezig met de bouw van nieuwe nesten. Deze slimme en scherpzinnige vogel gebruikt sterkere en grotere dieren voor zijn eigen bescherming. In hun groepen is er geen leider. Het Wevertje is altijd aan het kwetteren.

in 

• Actief
 
• Kwetterend
 
• Ongestructureerd
 
• Pronkend
 
• Scherpzinnig
 
• Slim
 
• Zorgzaam

Lieve Briek
Mijn speelse spring-in't-veld
Mijn taterende papegaai
Mijn altijd fladderend vogelke


Goeiegod, wat zie ik je graag. Elke ochtend maak je me wakker met je langgerekte en vooral zeer aanhoudende 'maaamaaa' - Papa is er meestal ook, je mag ook op hem roepen. - en elke ochtend doet het pijn om uit bed te komen. Maar als ik je kamer binnenkom, vraag wat er scheelt en jij met je grote glimlach antwoordt dat Briek wakker is, dan is elk kiempje dat zou kunnen uitgroeien tot een mega ochtendhumeur ineens vertrappeld. En wanneer mama dan toch eens lekker mag blijven liggen en jij het ochtendzonnetje op papa zijn humeur mag zijn (en ik geef toe dat je soms toch iets harder mag schijnen ;-) ), dan maak je mijn dag nog beter als ik de huiskamer binnenkom en jij heel enthousiast "Mamaaa, mamaaa, mamaaa, mamaaa" voor me zingt.

Ik zei het onlangs nog tegen Jorge. Jij bent de énige die echt élke keer gelukkig is wanneer ik binnenkom en jij bent ook echt de énige die echt altijd en overal en elke minuut van de dag graag mijn gezelschap heeft. Ik hoop dat ons Tjeutje op jouw leeftijd net hetzelfde is, want daar kan ik echt wel van genieten.

Natuurlijk voel ik me dan vaak schuldig dat ik niet altijd even vrolijk ben in/met jouw gezelschap. Versta me niet verkeerd, lieve vriend, ik ben héél graag bij je. Maar ik geef ook eerlijk toe dat er momenten zijn dat ik even moet uitblazen en moet afkicken van uw peuterenthousiasme. Toegejuicht worden omdat je een plasje maakt, is heel fijn. Echt, hoor. Maar soms, liefke, soms is het ook fijn gewoon op je gemakje op het toilet te zitten. Of aan tafel mijn boterhammetjes eten zonder dat er voortdurend een minihandje liefkozend over mijn arm wrijft, of een minivingertje dat perse het beleg van mijn boterham moet voelen door het brood... Ik zeg zomaar wat. Dan kan ik soms een klein beetje mijn geduld verliezen en net iets minder enthousiast met je door de woonkamer dansen op de tonen van de begintune van Dora, Umizoomi of Go Diego Go.
Gelukkig gaan wij 's avonds altijd slapen met een dikke zoen en een knuffel, want anders zouden een aantal momentjes toch wel aan mijn hart blijven knagen.

Op dit moment, Briekel, vinden wij je hier fan-tas-tisch. Je bent altijd fantastisch, hoor, maar je hebt een leeftijd bereikt waar wij intens van genieten. Je zegt ongelooflijk veel en de zotste dingen eerst. Je telefoneert ook voortdurend met mama haar gsm naar eender wie dan ook. Dat gaat steevast zo:
"Hallo met Riet Vercammen..... Ja.... Alles goed met jou?.... Ja......Ja....Dada." Vandaag ging het gesprek een beetje verder en ging het zo: "Hallo met Riet Vercammen....Ja...Haha, dat kan toch niet?....Ja.....Tot zo...Dada." Echt enorm schattig!

Vandaag vroeg je ook wat een bepaald voorwerp was. Je zei zelf eerst 'een potje'. Toen ik zei dat het geen potje was, maar een bidon om water in te doen, zei je heel spontaan: "Ja, mama, een bidon. Goed zo, dat heb jij goed gezien. Het is een bidon."
Kijk en dan smelt ik toch een beetje weg van je schattigheid. Ook als je tegen me zegt dat ik een grote, flinke jongen ben, voel ik toch een beetje trots. Hihi.

Naast dat heel erg vrolijke jongetje dat je bent, moet jij nu op deze jonge leeftijd ook al wel wat andere gevoelens verwerken. Telkens we naar Leuven gingen om bij het schisisteam op consultatie te komen, begon je in het doktersbureau te huilen en zei je dat je zo'n honger had. Je wreef daarbij over je buikje. Toen we onlangs voor het eerst naar de logopediste moesten gaan, deed je dit weer. En dat terwijl je net een grote banaan en een boterham had gegeten. En toen viel ineens mijn frank - 't was een briefje. Jij hebt zenuwen. Je bent zenuwachtig als we voor je mondje naar een dokter moeten en je kan die gevoelens niet plaatsen. Je voelt de spanning in je buikje en je denkt dat het honger is. Dat, mijn lieve dappere ridder, vond ik heel moeilijk om te plaatsen. Je bent ocharme net 2,5 en je hebt al stress. Dat vind ik absoluut niet leuk. Ik zou willen dat ik je kon behoeden voor deze gevoelens, want je bent hier echt nog veel te jong voor. Ik maak me zorgen over je.

Bij de logopediste ben je in de zwaarste categorie gescoord. Dat wil zeggen dat je voor bekenden zonder moeite niet verstaanbaar bent en voor onbekenden met moeite bijna onverstaanbaar. Ook daar maak ik me heel veel zorgen over. Ik hoop zo hard dat je gehemelteplaatje en de logopediste tijdens de volgende 2 maanden voor veel verschil kunnen zorgen, want je moet naar school. Mijn nachtmerrie nu is immers dat je geïsoleerd raakt bij je leeftijdsgenootjes omdat ze je moeilijk kunnen verstaan. Kijk, daar kan ik uren van wakker liggen. (Net zoals ik pas angstgevoelens kreeg omdat ik vermoed dat het zelfstandig openen van de brooddoos en ook effectief de boterhammen beginnen opeten nog veel te moeilijk voor je is.. Je blijft in het begin dus niet op school eten.)

Maar iets zegt me dat jij je er wel doorslaat, maar toch. Mijn leeuwin-instinct staat op springen bij jou, mijn welpje.

Och, lieve Briek. Net zoals mama ben jij ook echt een grote, flinke jongen.

Ik ben trots op je.


Je mama 

Gehemelteplaatje: deel 2

Man man, wat zijn er deze week al tranen gevloeid. Niet alleen bij Briek, maar ook mama heeft het even erg moeilijk.
Zo moest ik deze week afscheid nemen van mijn lieve tante, en ergens tussen dat verdriet in moest onze Briekel het verdomde gehemelteplaatje krijgen. Ergens heb ik het gevoel dat ik onze Briek niet de juiste steun heb kunnen bieden, omdat dit gebeuren enigszins naar de achtergrond is verschoven. En 't kindje begrijpt er eigenlijk nog helemaal niets van. Van niets wat er nu gebeurt. En ik merk dat hij het er best wel moeilijk mee heeft.

Het plaatje... pfft. Mijn moederhart heeft het niet gemakkelijk. Hij doet het allemaal superflink, maar 't gaat hem niet goed af. Vooral het inbrengen van het plaatje vindt hij verschrikkelijk. Ik bereid hem voor en laat hem weten wanneer het in moet. En dan begint hij zoveel mogelijk uit te stellen. Eerst nog even drinken, eten, kaka doen, ...  . Als er dan echt geen ontsnappen meer aan is, begint hij heel erg te huilen, hangt hij rond mijn nek, roept "Ik heb zo'n honger." en zegt "plaatje is nie goed". Maar ik moet dan hard zijn en er gewoon aan beginnen.

Het plaatje is niet zo eenvoudig in te brengen. Het lijkt wel alsof het niet zo heel goed past. Ik doe er dan een hoop corega op (lijm voor valse gebitten) en moet er dan heel erg op duwen. En dan ligt onze Briek maar te huilen en te huilen tot bij mij ook de tranen in de ogen springen.

Als het dan is ingebracht, gaat het beter. Wel is hij dan heel boos op mama :-(, maar hij begint dan na een tijdje toch terug rustig te spelen. De eerste dagen kon hij absoluut niet slikken. Zijn speeksel liep uit zijn mond en eten kreeg hij niet binnen. Het gevolg was dat hij het plaatje maar heel even inhield. Maar sinds gisteren (zo snel al) gaat het beter en kan hij slikken. Eten gaat wel ENORM traag!

Een nadeel, voorlopig, is dat we hem nu nog veel minder goed verstaan. Hopelijk kan de logopediste dit wel oplossen voor ons, maar daar heb ik alle vertrouwen in.
We merken wel dat hij veel harder kan blazen door zijn neus! We gaan binnenkort ook eens proberen om hem met een rietje te laten drinken, dat kan hij voorlopig nog niet. Ook spreekt hij nu anders als het plaatje niet in zijn mond zit.. we hadden niet gedacht dat het zo snel al zo'n verandering zou teweeg brengen. Laat ons hopen dat het alleen maar de goede kant uitgaat.

Ik vind het op zich wel vreemd dat ik het nu weer zo moeilijk heb met die schisis. Maar misschien is het wat Jorge zegt: "Onze Briek is zo'n braaf en prachtig kind en dan moet die al die miserie doorstaan." Maar eigenlijk is die miserie ook dik relatief en heb ik het gevoel dat iemand mij eens een vette schop onder mijn welgevormd achterste moet geven.
Maar als ik dan een foto van tante Joke aankrijg, die met onze Briekel op stap is, dan krijg ik het ineens weer zwaar. Ze hebben het allebei super en staan lachend op de foto.. Maar je ziet gewoon aan onze Briekel dat hij moeite heeft met het plaatje... Hij lacht anders, gekweld. Maar 't is ook allemaal niet zo heel erg...

't Is gewoon de combinatie van alles, denk ik. Mijn hoofd weet dat wij het supergoed hebben en dat die schisis eigenlijk echt iets van niks is, mijn hart zegt iets anders... gewoon, omdat onze Briek mijn kindje is. En voor je kindje wens je toch echt zorgeloze dagen. 

Even aanvullen: wat het voor mij ook zo lastig maakt, is dat we heel goed weten dat het eigenlijk ook anders had kunnen zijn. Normaal gezien was zijn gehemelte nu toe en andere kindjes van zijn leeftijd zijn nu dus ook redelijk zorgeloos. Maar door onze Briek zijn bloedafwijking verliep de genezing na de operaties niet zoals zou moeten. Dat bloed heeft ons al veel donkere dagen gebracht...

Allez hup, 17 juni begint de logo, je hoort dan nog van ons! 

Het plaatje: deel 1

Maandag was het zover, we moesten naar Leuven om het gehemelteplaatje te laten maken. We keken niet echt uit naar die dag, want dit betekent ook meteen het begin van weer een nieuwe reis in het schisisavontuur. Eentje van ziekenhuisbezoekjes en veel logopedie. En misschien wel eentje van een huilerige Briek en gevechten met het plaatje...

Maar er is toch echt geen ontsnappen mogelijk én alles wat Briek ten goede komt, moeten we met open armen ontvangen! Al bij al viel het aanmeten van het plaatje best wel mee. Briek was - zoals altijd - superflink, maar had er toch wat moeilijkheden mee.

We merkten 's morgens thuis al dat hij echt SUPERzenuwachtig was. Hij wist met zichzelf geen blijf, was hangerig, wou vertrekken en dan weer niet, ... . Best zielig om te zien, vond ik. Hij wist heel goed waar we heen gingen en wat er ging gebeuren. Ook onderweg werd duidelijk dat hij echt gespannen was. Hij wou elk kwartier op het potje en deed dan telkens maar een drupje. We hebben hem dan toch maar een pamper aangedaan zodat we niet elke keer de auto aan de kant moesten zwieren.

Bij de dokter zelf was hij opnieuw zeer dapper. Eerst moesten we bijna een uur wachten in een veel te warme wachtkamer. Briek liep er uiteindelijk rond in zijn onderhemdje. En daarna, hup, recht in de tandartsstoel. Ik word altijd zelf zenuwachtig als ik mee in de stoel moet zitten met Briek op mijn schoot. Dan lijkt het wel alsof ze in mijn mond gaan liggen knoeien.

Hij kreeg een lepeltje in de vorm van een beugel in zijn mond. En daarna ging alles snel, gelukkig, om er ook zo rap mogelijk weer vanaf te zijn. Een gaasje tegen zijn gehemelte (zodat er geen pasta in zijn gaten kan komen. Dat gaasje was er trouwens even snel weer uit dankzij zijn behendige tong.), daarna terug de lepel in zijn mond, maar nu met een dikke roze pasta er op en dan hard aandrukken.

En toen begon ie te huilen en te huilen! De tranen sprongen er zelf van in mijn ogen en ook de dokteres had het even moeilijk. Maar na een dikke minuut was de pasta hard, mocht de mal uit zijn mond en mocht hij drinken.
Nog eens twee minuten later stonden we aan de infobalie te wachten op een nieuwe afspraak en riep Briek door de tandartsenzaal: "HET WAS LEUK BIJ DE DOKTER!"

Kijk, dat noem ik nu eens een échte held! :-)

Volgende donderdag moeten we terug om het plaatje te gaan halen. Dan begint de echte beproeving. Hoe gaat hij reageren? Hij moest nu al erg kokhalzen toen ze een gaasje tegen zijn gehemelte legden. Gaat het moeilijk worden? Gaan we het kunnen verwisselen en vooral gaat hij er profijt van hebben?

Briek beseft nu alles ook heel goed. Hij weet dat "zijn mondje een beetje kapot is" en dat dit nog gemaakt moet worden. Hij weet wanneer en waarom we naar het ziekenhuis gaan. We merken dat hij dit probeert te verwerken in zijn spel. Zo telefoneerde hij onlangs nog naar het ziekenhuis voor "een onderzoek" want "Tjeutje mondje beetje kapot". Als hij het huilen heeft of hij is hangerig en ik vraag hem wat er scheelt, zegt hij ook heel dikwijls "Mondje beetje pijn gedaan." Het kruipt echt in zijn systeem, in zijn leven. Arme pruts...

Zo, wens ons geluk voor donderdag! We hopen dat we met allemaal heel erg leuk nieuws kunnen terugkomen.

BTW: hij gaat tegenwoordig superflink op het potje, heeft al weken geen pamper meer aan en is een superlieve grote broer. Zeg nu zelf, een droomkind, toch?

"Jaarlijkse" controle.

31 maart werden we in Leuven verwacht voor de jaarlijkse controle bij het schisisteam. Jaarlijks, als alles tenminste volgens het meest positieve pad verloopt. Briek zijn gehemelte -het harde deel- is nog open, dus wisten wij al wel dat we ons niet op dit pad bevinden. Als alles volgens wens zou verlopen zijn, zou dat gat eigenlijk dicht zijn geweest.

In ons vorige blogje spreken we ook over zijn slechte verstaanbaarheid en het feit dat we af en toe problemen hebben met etenswaren die vast blijven zitten. Dat er "iets" ging gebeuren, vermoedden we wel, maar wat dat was de grote vraag.

In Leuven mochten we eerst binnen bij de logopediste. Zij bevestigde wat we al wel wisten: Briek staat ver voor op zijn leeftijdsgenoten qua taalontwikkeling. Dat wil zeggen dat hij héél veel woorden kent en al heel veel mooie zinnen kan maken. Hij praat ook echt een hele dag honderduit. Maar jammer genoeg is zijn spraakvaardigheid ook heel slecht. Wat eigenlijk gewoon wil zeggen dat je hem heel moeilijk kan verstaan.
Ze maken onderscheid in klanken. Je hebt orale klanken (heldere klanken vooraan in de mond) en nasale klanken (door de neus) en keelklanken. Ideaal is dat je spreekt met heel veel orale klanken, maar Briek heeft die eigenlijk zo goed als niet. 90% van wat hij zegt zijn nasale klanken en keelklanken. En dat is niet positief. Bovendien kan hij een aantal medeklinkers ook niet uitspreken. Denk maar aan "papa", bij hem is dat "kaka".
Daarnaast kijken ze ook naar het frustratieniveau. Vindt hij het vervelend dat hij niet begrepen wordt? Bij Briek is dat stilaan een "ja". Hij merkt het en vaak zegt hij dan "Nee, mama!" tot ik het begrepen heb. Daarna krijg ik een lange en opgeluchte "JAAAA!"

Dit alles deed de logopediste van het team besluiten dat we moeten beginnen met logo. Eén probleem wel, normaal gezien wordt er niet gestart voor de leeftijd van 3 jaar. We kunnen ook niet zomaar een logopediste aanspreken, het moet iemand zijn met heel veel ervaring met schisiskindjes. GELUKKIG staat er op de lijst van het team een logopediste uit Oud-Turnhout. Nu moet ik alleen nog bellen naar haar om te vragen of ze het ziet zitten om met Briekje al te starten. Komt daarbij ook nog dat we nu maar recht hebben op 30 terugbetalingen omdat hij nog geen 3 is. Als hij 3 jaar is, zijn dat 75 terugbetalingen. Maar 1 keer logo om de twee weken is niet genoeg volgens het team... hmmm.

Na de logo moesten we naar het team zelf. Daar keken ze in zijn oortjes en in zijn mond. Ze stonden met drie man over hem gebogen, maar hier kan ik toch een dikke pluim geven. Hij deed het fantastisch! Bij de logopediste was hij heel koppig. Hij moest plaatjes kijken en zeggen wat er op staat, maar dat wou hij vaak niet. Hij had ook honger en jengelde de hele tijd. Maar hier, bij de dokters was hij superflink. We hadden thuis met hem geoefend om zijn mondje open te doen en zowaar, hij deed het! Ik echt supertrots.
Het verdict van het team was ook niet zo heel positief. Zij  vinden het nodig dat hij een gehemelteplaatje krijgt. Eigenlijk is dat een soort van vals gehemelte. (Zie foto.) Daar moeten we 26 mei voor terug. Dan gaan ze het maken met een soort van pasta. Twee weken later zullen we het mogen ophalen.

Dit plaatje gaat ervoor zorgen dat de gaatjes in zijn gehemelte zijn afgesloten. Daardoor zal hij niet zo nasaal meer praten en kan er geen eten meer vastzitten in het gehemelte. Het zou dus zijn verstaanbaarheid en zijn eigen comfort ten goede komen.

Op zich is dit wel oké. Alles om het hem wat comfortabeler te maken, maar ergens vind ik het ook wel vervelend en jammer. Als die vorige operaties nu maar gelukt waren! Dan hadden we gewoon pas volgend jaar (!) moeten terugkomen op consultatie. Nu hebben we al zeker 3 afspraken staan voor de komende maanden.
Daarnaast maak ik me ook wel zorgen dat onze Briek veel moeite gaat hebben om te wennen aan het plaatje. Hij zit ook helemaal in zijn peuterpuberteit en ik kan mij voorstellen dat het niet eenvoudig gaat zijn om het plaatje telkens in te brengen en terug uit te halen. We zien wel. Ik ben benieuwd.
De logo start trouwens pas als hij het plaatje heeft!

We zijn dus weer helemaal vertrokken voor een nieuwe etappe in deze schisiswedstrijd. We hebben een aantal maanden mogen genieten van de rust, maar nu is het terug alle hens aan dek. Eerst nog even genieten tot 26 mei....

Wens ons succes! 

't Kriebelt weer...

31 maart moeten we weer op controle in Leuven zijn en het begint alweer te kriebelen. Toch vreemd dat ik (Riet) elke keer zo zenuwachtig ben.

Voor ons komt deze consultatie niets te vroeg eigenlijk. We beginnen meer en meer te merken dat Briekel last heeft van die gaten in zijn gehemelte. Zo komt er regelmatig bloed uit zijn ene neusgat en als we dan in zijn mondje kijken, vermoeden we dat het van zijn gehemelte komt. Bovendien zegt hij soms tijdens het eten "mondje pijn" en trekt hij heel gekke bekken. Hij wil ook niet echt warm voedsel eten.
Bovendien kan hij niet blazen en ook nog altijd niet met een rietje drinken.
En dan heb je nog zijn spraak. We worden er langs alle kanten op gewezen dat Briek wel héééél veel zegt, maar dat hij niet altijd goed verstaanbaar is. Jorge en ik begrijpen echt wel veel van wat hij zegt, maar op de crèche bijvoorbeeld gaat het niet zo vlot. Zelf merk ik ook wel dat nu hij meer en meer woorden zegt, ik ze ook niet van de eerste keer begrijp. Hij herhaalt ze dan eindeloos, waarna ik een reeks klanken naboots uit frustratie... Dan is hij meestal wel tevreden en zegt opgelucht 'Jaaaa' omdat hij denkt dat ik het eindelijk begrepen heb. Maar vaak zeg ik dan niet meer dan "wakadawa" ofzo.

Ik ben dus erg benieuwd wat men ons te vertellen heeft. Een operatie wat vroeger dan 5 jaar, logopedie beginnen opstarten,... . We zien wel. Maar mama is alvast terug nerveus. We zijn er heel erg lang uit geweest en nu moeten we het schisishoofdstukje toch terug aanvangen.

We zijn hem nu ook aan het voorbereiden op het ziekenhuisbezoekje. Dit zal de eerste keer zijn dat hij eigenlijk echt beseft dat er een aantal dokters rond hem staan die in zijn mondje moeten kijken. Omdat we eigenlijk nog nooit echt met hem over zijn schisis gepraat hebben, proberen we dus nu die dag wat minder "eng" te maken. Zo weet hij nu dat (zijn woorden) "mondje beetje kapot is" en "ziekenhuis maken". We zeggen hem dan dat er gaatjes in zijn mond zitten. Hij kan dit trouwens ook heel erg zielig zeggen, hoor! Daarnaast is het ons ook gelukt dat hij bij het woord "mond" netjes zijn mond openspert en "aaah" zegt. Haha! Alleen vraag ik me wel af of hij dit ook gaat doen met een bende volk met witte jassen over hem heen gebogen. Ik vrees er wat voor.

Alleszins proberen we die dag vooral veel aandacht voor hem alleen te hebben. Onze Tjeu blijft lekker bij moeke, zodat de onverdeelde aandacht naar Briek kan gaan. Daar zal hij vast ook wel van genieten. 

Verder gaat het wel schitterend met Briek, hoor. Hij is vandaag ingeschreven in school, vanaf 1 september mag hij gaan! Hij wordt heel zelfstandig, is heel lief, maar ook héél koppig. Een echte tweejarige peuter die zijn eten niet wil opeten en die liefst van al zijn eigen goesting krijgt.

De relatie met zijn broertje is stilaan ook wat beter. Hij wil hem nog niet aanraken, maar komt wel helpen als Tjeu getroost moet worden. Daarstraks maakte hij zich ook grote zorgen om hem. We gingen met Briek naar school en moeke bleef thuis bij Tjeu. Maar eens in de auto riep Briek: "Papa is Tjeu vergeten! Tjeu vergeten!" Haha, erg schattig. Ik heb hem ook al op de achterbank van de auto horen roepen "Tjeu, waar ben je?" als die erg comfortabel onder de lakentjes is geschoven in de maxicosi.

Zo, binnen een tweetal weken geven we jullie een update van ons Leuvenbezoekje.


Lieve groetjes