Gehemelteplaatje: deel 2

Man man, wat zijn er deze week al tranen gevloeid. Niet alleen bij Briek, maar ook mama heeft het even erg moeilijk.
Zo moest ik deze week afscheid nemen van mijn lieve tante, en ergens tussen dat verdriet in moest onze Briekel het verdomde gehemelteplaatje krijgen. Ergens heb ik het gevoel dat ik onze Briek niet de juiste steun heb kunnen bieden, omdat dit gebeuren enigszins naar de achtergrond is verschoven. En 't kindje begrijpt er eigenlijk nog helemaal niets van. Van niets wat er nu gebeurt. En ik merk dat hij het er best wel moeilijk mee heeft.

Het plaatje... pfft. Mijn moederhart heeft het niet gemakkelijk. Hij doet het allemaal superflink, maar 't gaat hem niet goed af. Vooral het inbrengen van het plaatje vindt hij verschrikkelijk. Ik bereid hem voor en laat hem weten wanneer het in moet. En dan begint hij zoveel mogelijk uit te stellen. Eerst nog even drinken, eten, kaka doen, ...  . Als er dan echt geen ontsnappen meer aan is, begint hij heel erg te huilen, hangt hij rond mijn nek, roept "Ik heb zo'n honger." en zegt "plaatje is nie goed". Maar ik moet dan hard zijn en er gewoon aan beginnen.

Het plaatje is niet zo eenvoudig in te brengen. Het lijkt wel alsof het niet zo heel goed past. Ik doe er dan een hoop corega op (lijm voor valse gebitten) en moet er dan heel erg op duwen. En dan ligt onze Briek maar te huilen en te huilen tot bij mij ook de tranen in de ogen springen.

Als het dan is ingebracht, gaat het beter. Wel is hij dan heel boos op mama :-(, maar hij begint dan na een tijdje toch terug rustig te spelen. De eerste dagen kon hij absoluut niet slikken. Zijn speeksel liep uit zijn mond en eten kreeg hij niet binnen. Het gevolg was dat hij het plaatje maar heel even inhield. Maar sinds gisteren (zo snel al) gaat het beter en kan hij slikken. Eten gaat wel ENORM traag!

Een nadeel, voorlopig, is dat we hem nu nog veel minder goed verstaan. Hopelijk kan de logopediste dit wel oplossen voor ons, maar daar heb ik alle vertrouwen in.
We merken wel dat hij veel harder kan blazen door zijn neus! We gaan binnenkort ook eens proberen om hem met een rietje te laten drinken, dat kan hij voorlopig nog niet. Ook spreekt hij nu anders als het plaatje niet in zijn mond zit.. we hadden niet gedacht dat het zo snel al zo'n verandering zou teweeg brengen. Laat ons hopen dat het alleen maar de goede kant uitgaat.

Ik vind het op zich wel vreemd dat ik het nu weer zo moeilijk heb met die schisis. Maar misschien is het wat Jorge zegt: "Onze Briek is zo'n braaf en prachtig kind en dan moet die al die miserie doorstaan." Maar eigenlijk is die miserie ook dik relatief en heb ik het gevoel dat iemand mij eens een vette schop onder mijn welgevormd achterste moet geven.
Maar als ik dan een foto van tante Joke aankrijg, die met onze Briekel op stap is, dan krijg ik het ineens weer zwaar. Ze hebben het allebei super en staan lachend op de foto.. Maar je ziet gewoon aan onze Briekel dat hij moeite heeft met het plaatje... Hij lacht anders, gekweld. Maar 't is ook allemaal niet zo heel erg...

't Is gewoon de combinatie van alles, denk ik. Mijn hoofd weet dat wij het supergoed hebben en dat die schisis eigenlijk echt iets van niks is, mijn hart zegt iets anders... gewoon, omdat onze Briek mijn kindje is. En voor je kindje wens je toch echt zorgeloze dagen. 

Even aanvullen: wat het voor mij ook zo lastig maakt, is dat we heel goed weten dat het eigenlijk ook anders had kunnen zijn. Normaal gezien was zijn gehemelte nu toe en andere kindjes van zijn leeftijd zijn nu dus ook redelijk zorgeloos. Maar door onze Briek zijn bloedafwijking verliep de genezing na de operaties niet zoals zou moeten. Dat bloed heeft ons al veel donkere dagen gebracht...

Allez hup, 17 juni begint de logo, je hoort dan nog van ons! 

Het plaatje: deel 1

Maandag was het zover, we moesten naar Leuven om het gehemelteplaatje te laten maken. We keken niet echt uit naar die dag, want dit betekent ook meteen het begin van weer een nieuwe reis in het schisisavontuur. Eentje van ziekenhuisbezoekjes en veel logopedie. En misschien wel eentje van een huilerige Briek en gevechten met het plaatje...

Maar er is toch echt geen ontsnappen mogelijk én alles wat Briek ten goede komt, moeten we met open armen ontvangen! Al bij al viel het aanmeten van het plaatje best wel mee. Briek was - zoals altijd - superflink, maar had er toch wat moeilijkheden mee.

We merkten 's morgens thuis al dat hij echt SUPERzenuwachtig was. Hij wist met zichzelf geen blijf, was hangerig, wou vertrekken en dan weer niet, ... . Best zielig om te zien, vond ik. Hij wist heel goed waar we heen gingen en wat er ging gebeuren. Ook onderweg werd duidelijk dat hij echt gespannen was. Hij wou elk kwartier op het potje en deed dan telkens maar een drupje. We hebben hem dan toch maar een pamper aangedaan zodat we niet elke keer de auto aan de kant moesten zwieren.

Bij de dokter zelf was hij opnieuw zeer dapper. Eerst moesten we bijna een uur wachten in een veel te warme wachtkamer. Briek liep er uiteindelijk rond in zijn onderhemdje. En daarna, hup, recht in de tandartsstoel. Ik word altijd zelf zenuwachtig als ik mee in de stoel moet zitten met Briek op mijn schoot. Dan lijkt het wel alsof ze in mijn mond gaan liggen knoeien.

Hij kreeg een lepeltje in de vorm van een beugel in zijn mond. En daarna ging alles snel, gelukkig, om er ook zo rap mogelijk weer vanaf te zijn. Een gaasje tegen zijn gehemelte (zodat er geen pasta in zijn gaten kan komen. Dat gaasje was er trouwens even snel weer uit dankzij zijn behendige tong.), daarna terug de lepel in zijn mond, maar nu met een dikke roze pasta er op en dan hard aandrukken.

En toen begon ie te huilen en te huilen! De tranen sprongen er zelf van in mijn ogen en ook de dokteres had het even moeilijk. Maar na een dikke minuut was de pasta hard, mocht de mal uit zijn mond en mocht hij drinken.
Nog eens twee minuten later stonden we aan de infobalie te wachten op een nieuwe afspraak en riep Briek door de tandartsenzaal: "HET WAS LEUK BIJ DE DOKTER!"

Kijk, dat noem ik nu eens een échte held! :-)

Volgende donderdag moeten we terug om het plaatje te gaan halen. Dan begint de echte beproeving. Hoe gaat hij reageren? Hij moest nu al erg kokhalzen toen ze een gaasje tegen zijn gehemelte legden. Gaat het moeilijk worden? Gaan we het kunnen verwisselen en vooral gaat hij er profijt van hebben?

Briek beseft nu alles ook heel goed. Hij weet dat "zijn mondje een beetje kapot is" en dat dit nog gemaakt moet worden. Hij weet wanneer en waarom we naar het ziekenhuis gaan. We merken dat hij dit probeert te verwerken in zijn spel. Zo telefoneerde hij onlangs nog naar het ziekenhuis voor "een onderzoek" want "Tjeutje mondje beetje kapot". Als hij het huilen heeft of hij is hangerig en ik vraag hem wat er scheelt, zegt hij ook heel dikwijls "Mondje beetje pijn gedaan." Het kruipt echt in zijn systeem, in zijn leven. Arme pruts...

Zo, wens ons geluk voor donderdag! We hopen dat we met allemaal heel erg leuk nieuws kunnen terugkomen.

BTW: hij gaat tegenwoordig superflink op het potje, heeft al weken geen pamper meer aan en is een superlieve grote broer. Zeg nu zelf, een droomkind, toch?

"Jaarlijkse" controle.

31 maart werden we in Leuven verwacht voor de jaarlijkse controle bij het schisisteam. Jaarlijks, als alles tenminste volgens het meest positieve pad verloopt. Briek zijn gehemelte -het harde deel- is nog open, dus wisten wij al wel dat we ons niet op dit pad bevinden. Als alles volgens wens zou verlopen zijn, zou dat gat eigenlijk dicht zijn geweest.

In ons vorige blogje spreken we ook over zijn slechte verstaanbaarheid en het feit dat we af en toe problemen hebben met etenswaren die vast blijven zitten. Dat er "iets" ging gebeuren, vermoedden we wel, maar wat dat was de grote vraag.

In Leuven mochten we eerst binnen bij de logopediste. Zij bevestigde wat we al wel wisten: Briek staat ver voor op zijn leeftijdsgenoten qua taalontwikkeling. Dat wil zeggen dat hij héél veel woorden kent en al heel veel mooie zinnen kan maken. Hij praat ook echt een hele dag honderduit. Maar jammer genoeg is zijn spraakvaardigheid ook heel slecht. Wat eigenlijk gewoon wil zeggen dat je hem heel moeilijk kan verstaan.
Ze maken onderscheid in klanken. Je hebt orale klanken (heldere klanken vooraan in de mond) en nasale klanken (door de neus) en keelklanken. Ideaal is dat je spreekt met heel veel orale klanken, maar Briek heeft die eigenlijk zo goed als niet. 90% van wat hij zegt zijn nasale klanken en keelklanken. En dat is niet positief. Bovendien kan hij een aantal medeklinkers ook niet uitspreken. Denk maar aan "papa", bij hem is dat "kaka".
Daarnaast kijken ze ook naar het frustratieniveau. Vindt hij het vervelend dat hij niet begrepen wordt? Bij Briek is dat stilaan een "ja". Hij merkt het en vaak zegt hij dan "Nee, mama!" tot ik het begrepen heb. Daarna krijg ik een lange en opgeluchte "JAAAA!"

Dit alles deed de logopediste van het team besluiten dat we moeten beginnen met logo. Eén probleem wel, normaal gezien wordt er niet gestart voor de leeftijd van 3 jaar. We kunnen ook niet zomaar een logopediste aanspreken, het moet iemand zijn met heel veel ervaring met schisiskindjes. GELUKKIG staat er op de lijst van het team een logopediste uit Oud-Turnhout. Nu moet ik alleen nog bellen naar haar om te vragen of ze het ziet zitten om met Briekje al te starten. Komt daarbij ook nog dat we nu maar recht hebben op 30 terugbetalingen omdat hij nog geen 3 is. Als hij 3 jaar is, zijn dat 75 terugbetalingen. Maar 1 keer logo om de twee weken is niet genoeg volgens het team... hmmm.

Na de logo moesten we naar het team zelf. Daar keken ze in zijn oortjes en in zijn mond. Ze stonden met drie man over hem gebogen, maar hier kan ik toch een dikke pluim geven. Hij deed het fantastisch! Bij de logopediste was hij heel koppig. Hij moest plaatjes kijken en zeggen wat er op staat, maar dat wou hij vaak niet. Hij had ook honger en jengelde de hele tijd. Maar hier, bij de dokters was hij superflink. We hadden thuis met hem geoefend om zijn mondje open te doen en zowaar, hij deed het! Ik echt supertrots.
Het verdict van het team was ook niet zo heel positief. Zij  vinden het nodig dat hij een gehemelteplaatje krijgt. Eigenlijk is dat een soort van vals gehemelte. (Zie foto.) Daar moeten we 26 mei voor terug. Dan gaan ze het maken met een soort van pasta. Twee weken later zullen we het mogen ophalen.

Dit plaatje gaat ervoor zorgen dat de gaatjes in zijn gehemelte zijn afgesloten. Daardoor zal hij niet zo nasaal meer praten en kan er geen eten meer vastzitten in het gehemelte. Het zou dus zijn verstaanbaarheid en zijn eigen comfort ten goede komen.

Op zich is dit wel oké. Alles om het hem wat comfortabeler te maken, maar ergens vind ik het ook wel vervelend en jammer. Als die vorige operaties nu maar gelukt waren! Dan hadden we gewoon pas volgend jaar (!) moeten terugkomen op consultatie. Nu hebben we al zeker 3 afspraken staan voor de komende maanden.
Daarnaast maak ik me ook wel zorgen dat onze Briek veel moeite gaat hebben om te wennen aan het plaatje. Hij zit ook helemaal in zijn peuterpuberteit en ik kan mij voorstellen dat het niet eenvoudig gaat zijn om het plaatje telkens in te brengen en terug uit te halen. We zien wel. Ik ben benieuwd.
De logo start trouwens pas als hij het plaatje heeft!

We zijn dus weer helemaal vertrokken voor een nieuwe etappe in deze schisiswedstrijd. We hebben een aantal maanden mogen genieten van de rust, maar nu is het terug alle hens aan dek. Eerst nog even genieten tot 26 mei....

Wens ons succes! 

't Kriebelt weer...

31 maart moeten we weer op controle in Leuven zijn en het begint alweer te kriebelen. Toch vreemd dat ik (Riet) elke keer zo zenuwachtig ben.

Voor ons komt deze consultatie niets te vroeg eigenlijk. We beginnen meer en meer te merken dat Briekel last heeft van die gaten in zijn gehemelte. Zo komt er regelmatig bloed uit zijn ene neusgat en als we dan in zijn mondje kijken, vermoeden we dat het van zijn gehemelte komt. Bovendien zegt hij soms tijdens het eten "mondje pijn" en trekt hij heel gekke bekken. Hij wil ook niet echt warm voedsel eten.
Bovendien kan hij niet blazen en ook nog altijd niet met een rietje drinken.
En dan heb je nog zijn spraak. We worden er langs alle kanten op gewezen dat Briek wel héééél veel zegt, maar dat hij niet altijd goed verstaanbaar is. Jorge en ik begrijpen echt wel veel van wat hij zegt, maar op de crèche bijvoorbeeld gaat het niet zo vlot. Zelf merk ik ook wel dat nu hij meer en meer woorden zegt, ik ze ook niet van de eerste keer begrijp. Hij herhaalt ze dan eindeloos, waarna ik een reeks klanken naboots uit frustratie... Dan is hij meestal wel tevreden en zegt opgelucht 'Jaaaa' omdat hij denkt dat ik het eindelijk begrepen heb. Maar vaak zeg ik dan niet meer dan "wakadawa" ofzo.

Ik ben dus erg benieuwd wat men ons te vertellen heeft. Een operatie wat vroeger dan 5 jaar, logopedie beginnen opstarten,... . We zien wel. Maar mama is alvast terug nerveus. We zijn er heel erg lang uit geweest en nu moeten we het schisishoofdstukje toch terug aanvangen.

We zijn hem nu ook aan het voorbereiden op het ziekenhuisbezoekje. Dit zal de eerste keer zijn dat hij eigenlijk echt beseft dat er een aantal dokters rond hem staan die in zijn mondje moeten kijken. Omdat we eigenlijk nog nooit echt met hem over zijn schisis gepraat hebben, proberen we dus nu die dag wat minder "eng" te maken. Zo weet hij nu dat (zijn woorden) "mondje beetje kapot is" en "ziekenhuis maken". We zeggen hem dan dat er gaatjes in zijn mond zitten. Hij kan dit trouwens ook heel erg zielig zeggen, hoor! Daarnaast is het ons ook gelukt dat hij bij het woord "mond" netjes zijn mond openspert en "aaah" zegt. Haha! Alleen vraag ik me wel af of hij dit ook gaat doen met een bende volk met witte jassen over hem heen gebogen. Ik vrees er wat voor.

Alleszins proberen we die dag vooral veel aandacht voor hem alleen te hebben. Onze Tjeu blijft lekker bij moeke, zodat de onverdeelde aandacht naar Briek kan gaan. Daar zal hij vast ook wel van genieten. 

Verder gaat het wel schitterend met Briek, hoor. Hij is vandaag ingeschreven in school, vanaf 1 september mag hij gaan! Hij wordt heel zelfstandig, is heel lief, maar ook héél koppig. Een echte tweejarige peuter die zijn eten niet wil opeten en die liefst van al zijn eigen goesting krijgt.

De relatie met zijn broertje is stilaan ook wat beter. Hij wil hem nog niet aanraken, maar komt wel helpen als Tjeu getroost moet worden. Daarstraks maakte hij zich ook grote zorgen om hem. We gingen met Briek naar school en moeke bleef thuis bij Tjeu. Maar eens in de auto riep Briek: "Papa is Tjeu vergeten! Tjeu vergeten!" Haha, erg schattig. Ik heb hem ook al op de achterbank van de auto horen roepen "Tjeu, waar ben je?" als die erg comfortabel onder de lakentjes is geschoven in de maxicosi.

Zo, binnen een tweetal weken geven we jullie een update van ons Leuvenbezoekje.


Lieve groetjes

 

Zoute stokjes en een taalbad.

Het is ondertussen ontzettend lang geleden dat we nog eens een blogje hebben gepost hier, maar daar hadden we ook wel zo onze redenen voor.

Allereerst hadden we een aantal problemen met onze blog. Hoewel we onze instellingen zo hadden ..tja.. ingesteld dat onze blog niet op zoekmachines als google zou verschijnen, was dit wel het geval. Toen we het per toeval ontdekten, merkten we ook dat AL onze foto's van Briek die we op de blog hadden geplaatst gewoon bij google te zien waren. Omdat ik dit nogal vervelend vond, hebben we eerst besloten om ALLE foto's van deze blog te halen en hebben we onze instellingen nog eens goed bekeken. Uiteindelijk hebben we dan een hele tijd moeten wachten voor de zoekmachine van google was "bijgewerkt" en nu is onze blog niet meer te vinden via de zoekmachines en dus ook geen foto's. We hebben wel besloten geen fotootjes meer te posten op de blog... maar wie graag nog eens een foto krijgt, mag altijd een seintje geven, hoor.

Soit, een andere reden waarom we zo weinig hebben gepost is dat het gewoon nog altijd fantastisch goed gaat met onze ridder. We hebben de laatste tijd wel gemerkt dat het gat in zijn gehemelte nog een beetje groter lijkt te zijn geworden als vroeger. Er kruipt terug meer eten in en als dat gebeurt, heeft hij meestal meteen gedaan met eten.
Bovendien heeft hij een tijd heel slecht gegeten en we wisten eigenlijk niet goed hoe dat kwam. Na een aantal weken heeft Jorge toen ontdekt dat Briek een tand heeft gekregen, achter zijn tandenboog, in zijn gehemelte. Nog net voor het gat... . Dat moet behoorlijk vervelend zijn voor hem. Nu de tand er helemaal door is en niet meer groeit, gaat het terug beter. We vermoeden trouwens dat die tand daar gewoon gaat blijven zitten tot hij spontaan wisselt. Dat zullen we ook pas weten als we terug naar Leuven moeten.

Normaal gezien moeten we rond de leeftijd van twee terug op consultatie. Aangezien Briek deze maand twee geworden is, verwachten we de "uitnodiging" binnenkort wel in de bus, maar we hebben viavia al gehoord dat ze wat achterstaan met de afspraken. En eigenlijk vinden we dat niet erg. Ons leven is momenteel eigenlijk zo goed als schisisloos. We denken er zelden aan.

Natuurlijk zijn er van die momenten dat we terug met de neus op de feiten geduwd worden. Zo was er die keer dat Briek zoute stokjes aan het eten was. Plots kreeg hij het erg moeilijk, begon aan zijn neus te wrijven, te huilen,... Je kan het al raden! Een stokje recht omhoog in zijn gehemelte. MAN, MIJN HART. Jorge heeft om achterover geduwd, ik heb zijn mond open getrokken en heb dan in één vlotte beweging het stokje uit zijn gehemelte getrokken ('t was wel 4 cm lang) en heb dan mijn zoontje heel dicht tegen me aan getrokken en getroost. Op zo'n momenten heb ik het toch ook wel moeilijk eigenlijk, mijn arme mannetje. Dankzij mijn hormonen waarschijnlijk ben ik er nadien nog zo'n halve dag van onder de indruk geweest.
En dan heb je ook die momenten dat we horen, lezen of zien dat andere schisiskindjes plots kunnen drinken met een rietje. Ooh, de jaloezie. :-) Ik gun het die kindjes natuurlijk van harte, maar dan weet ik weer eens heel goed dat onze Briek zijn gehemelte nog niet toe is terwijl dit eigenlijk wel de bedoeling was en dat wij dus nog een grote operatie achter staan.

Maar eigenlijk, eigenlijk zijn die feiten allemaal niet meer zo zwaar om dragen. Gewoon omdat hij zo fantastisch is. ALTIJD vrolijk, altijd aan het babbelen en spelen. En babbelen kan hij goed! Hij spreekt met vier of vijf woordzinnetjes ("Papa, kijk eens wat ik heb."), hij kan de kleuren blauw, geel, groen, rood en oranje en hij herkent de vorm 'rechthoek' en kan hem benoemen, hij zingt volledige liedjes als de beste,... Ik vind dat wel knap voor een mannetje van twee jaar. We zijn wel trots op hem.
Natuurlijk merk ik wel dat wij hem veel beter verstaan dan andere mensen, maar ik weet niet goed of dat komt door de schisis. Misschien is dit wel gewoon normaal voor alle peuters? Als je veel bij je peuter bent, lijkt het me ook wel logisch dat je hem heel goed verstaat.

Een aantal zinnetjes die hij heel goed zegt of die heel typisch zijn voor hem:
° "Das jammer."
° "Ties, Yannes, Kevin, Bloem spelen." (Zijn vriendjes van de crèche.)
° "Alle beertjes opladen." (Hij heeft een lichtgevend beertje voor in bed en dat moeten we voor hij gaat slapen even "opladen" door het onder de lamp te houden. Tegenwoordig wil hij dat we zijn gewone knuffels Klaas en Kikker ook opladen.)
° "Mama en papa ook slapen?"
° "Allemaal politiewagenauto's. Allemaal!"
° "Tellen!!" (Hij heeft een obsessie voor tellen.)
° "Daar, kerk van moeke!"
° "Daar opa! Opa haartjes kammen." (In het zwembad over een oude man met grijze haren die voor de spiegel zijn haren stond te kamen.)
° "Waar is papa nu? Waar is mama nu? Waar is bal nu?" (Altijd als hij iets kwijt is of als iemand de kamer uitgaat.)
° "Papaaa, was da?"
° "Das nie zo lekker."
° "Das leuk zwemmen. Das leuk fietsen. Das leuk bij moeke." (Als hij iets fijn vindt.)
° "Het is donker buiten. Het is koud buiten, brrr." 
° "Briek moet nie bang zijn."

Je hoort het, we amuseren ons hier nog steeds te pletter, hoor. We genieten nu volop van onze tijd met zijn drietjes, want binnen een twee a drie weken komt baby Blockx nummertje 2 erbij. Dat zal ook een nieuwe, boeiende tijd worden, maar nu dus eerst nog héél hard genieten van ons Briekske.

Tot binnenkort!
We houden jullie op de hoogte van de vorderingen bij schavuitje 2.

Lieve Briek
Kleine, zotte ridder
Mijn Briekeltje


Wat word je groot, mooie jongen. Elke dag sta ik versteld van de snelheid waarmee jij het leven in groeit. Niet alleen letterlijk - je schiet als een jong scheutje de hoogte in - maar evengoed ook figuurlijk. We zien je elke dag groeien; groter, sterker en slimmer worden. Jouw bebbeltje staat geen vijf seconden stil, echt waar, en je begint zelfs gewoon met zinnetjes van drie woorden te praten. Zo riep je onlangs "Briek moet dansen!", zei je tegen moeke "Mama komt niet!" of zeg je tegen mij "Wachten op de auto." Bovendien is het allemaal vooral heel "kapot" en is het ook belangrijk dat "Briek ook" mag meedoen. Daarnaast loop je de hele dag "mama, papa, Briek" te murmelen. Alsof je je er zelf nog eens van wil verzekeren dat ons gezinnetje uit drie heel leuke personen bestaat en dat jij zeker ook meetelt. Heel schattig en ontroerend, vind ik.

Drie personen, voorlopig dan toch. Want papa is boven plots een kamer in orde aan het maken en dat vind jij heel gek. Sinds de kamer opgeruimd, geschilderd en gevloerd is, loop je vaak een toertje erdoor. Dan zeg je wel "beebie" en wijs je naar mijn buik, maar of je nu echt weet wat die "beebie" binnenkort gaat inhouden, dat betwijfel ik. Voorlopig genieten we nog maar eventjes van ons drietjes en krijg je nog lekker onverdeelde aandacht. Of toch bijna, want lieve papa krijgt ook graag aandacht.

Je bent nu heel aanhankelijk aan mij, weet je. Het is "mama" wat de klok slaat. Dat vind ik soms best vervelend, omdat het ook wel wat verstikkend is. Maar stiekem doet het me voorlopig ook wel deugd, weet je? Je bent zo ongelooflijk mooi. Ik ben mij er van bewust dat mijn moederhart hier volledig spreekt en dat dit niets meer met rationaliteit te maken heeft, maar - mijn god - wat ben jij mooi. Ik kan naar je knappe bolletje kijken en volledig warm worden. Of als je met je handje over mijn bovenbeen streelt - eerlijk waar - dan lig ik helemaal aan je voeten. De mooiste momenten van de dag zijn dan ook diegene waarop je onuitputtelijke energie toch eventjes een dutje doet en je bij mij op mijn schoot kruipt om samen Umizoomi of Tickety Toc te kijken. Of toen, die keer toen ik eigenlijk erg moe was en besloot wat te rusten op de zetel. Ik had mijn ogen toe, maar was wel nog een beetje wakker. Ik hoor dat je heel dicht bij mij staat en dat je iets probeert te doen. En dan hoor ik papa zeggen: "Kan je er niet bij? Wacht." Het volgende moment voel ik een klinkende, natte zoen recht op mijn mond. Die momentjes, Briekel, die koester ik.

Dat ik je koppie echt bijzonder knap vind, dat meen ik. Ik kijk naar je door een waas van liefde, dat besef ik. Sommige mensen zeggen me wel eens "Hij heeft wel een groot hoofd, he?". Wow, mes door mijn hart. Ik voel nu een soort onrechtvaardigheid door mijn aderen gieren, de waarheid van die zin dreunt als een zware hamerslag na in mijn hoofd en mijn maag splijt open van halfverteerde horrorherinneringen.  Hoe komt het dat je zo positief bent geworden na alles waar we door geworsteld zijn? Hoe slaag je er eigenlijk in om zo zorgeloos te zijn? Enkel de twee littekens onder je neusje, de omtrek van je hoofdje en de twee sikkelvormige littekens onder je haarlijn zijn nu nog sporen van wat tijdens die eerste maanden samen ooit was. En dan ergens diep in mij die onmetelijke plas verdriet, die zeker nooit zal opdrogen. Maar als ik jou zie lopen door ons huis, met je gekke bokkensprongen, als je handkusjes gooit naar me of als je stiekem een beetje staat te zingen, dan is er niets meer van wat ooit was. Dan is alles goed.

Sinds jouw komst weet ik een aantal dingen heel zeker. Dat ik sterk ben, bijvoorbeeld. Dat heb ik ondervonden. Dat papa sterk is, ook dat weet ik nu, papa is heel sterk. En dat jij over een soort onverwoestbare oerkracht beschikt. Een kracht waar zelfs wij nog heel veel van kunnen leren. Het vormt mee je persoonlijkheid, maakt je net nog iets mooier, zoals een echte ridder. En nu kunnen wij alleen maar hopen dat ons twee kleintje dit van jou heeft meegekregen.

In mijn ogen ben jij de dapperste, Briek. Ik bewonder je om de moed die je getoond hebt toen het echt moest, maar ik bewonder je evengoed nu, omdat je er in slaagt gewoon ook "kind" te zijn. En hoewel je gigantische dosissen pijn hebt doorstaan, kan je nu ook gewoon lekker heel hard huilen als je je knie schaaft of je hoofdje stoot. Gewoon kind zijn.

We zouden allemaal wat meer gewoon kind moeten kunnen zijn. Zoals jij dat doet.

 Ik hou van je.


Dikke zoen
Mama 

Een uitje naar zee...

In de herfstvakantie trokken we met ons gezinnetje voor een midweekje naar zee. We dachten dat Briek het wel leuk zou vinden om kennis te maken met de zee en er even tussenuit zou ook ons deugd doen. Dachten we.

Het tripje is niet helemaal verlopen zoals we hoopten. Het begon er al mee dat een ietwat verkouden Jorge zijn jas vergat thuis. Aangekomen aan zee was het toch wel erg fris en stond er veel wind. Na een halve dag zonder jas, kreeg hij meer en meer keelpijn. We zijn dan in zeven haasten een jas gaan kopen, maar het kwaad was al geschied. Een zieke Jorge. (Later, thuis, is hij in het midden van de nacht nog naar een dokter moeten rijden omdat hij een acute oorontsteking had. )

Alsof dat nog niet erg genoeg was, had ik me blijkbaar toch een beetje geforceerd. De pijn die ik al een tijdje in mijn bekken voelde, was plots wel heel erg geworden. Op een avond, na een strandwandeling, kon ik gewoon niet meer stappen van de pijn. Die avond zijn we allebei met een dafalgan in ons lijf gaan slapen.

Daarbovenop komt nog dat Briek toch niet zo gelukkig was in zijn nieuwe kamer. Hij was de hele tijd bang. Aan het strand was hij wel tevreden en hij vond de zee bijzonder indrukwekkend, denk ik. Bovendien mocht hij met een paardje rijden (gocart) en zijn we gaan zwemmen. Nu, een week later, zit hij nog steeds 'zwemmen in water' te zeggen. Maar al die activiteiten en dan slecht slapen... u raad het vast al.

Kortom, tegen dat het woensdagavond was, waren wij allemaal uitgeput en hebben we besloten een dag vroeger naar huis te keren. Donderdagochtend ons boeltje gepakt en wegwezen. Laat me eerlijk zijn, snel zullen wij niet meer op reis gaan.

Voorlopig zit ik nu dus ook thuis met bekkeninstabiliteit. Behoorlijk pijnlijk en het rusten komt me eigenlijk al mijn strot uit. Maar goed, alles voor de gezondheid en voor beebje 2. Daar is het trouwens allemaal heel goed mee. Dit kindje is véél rustiger dan onze Briek was in mijn buik, maar hij/zij laat zich ook niet doen. Vorige keer sprong onze Briek nogal onhandig op mijn buik toen ik in de zetel lag en er werd meteen hevig geprotesteerd! Ook op Jorge zijn stem wordt er hard gereageerd. Ik denk dat 't kleintje gewoon van rust houdt.

Briek, onze ridder, doet het super! Hij is op en top een normale peuter, vind ik. Oké, ik krijg soms te horen dat hij toch een groot hoofd heeft (tip: zeg dat liever niet als ik het hoor, ik kan daar niet zo goed mee om.) en sommige wijzen ons op het feit dat niet alle klanken even juist zijn. Hij spreekt inderdaad sommige woorden/klanken heel erg door zijn neus uit, anderen zijn heel juist. Zo kan hij 'Catho' fantastisch goed zeggen (Gisteren was zij aan de deur geweest en Briek heeft daarna nog een half uur Catho lopen roepen :-). Papa zag er verliefdheid in!), en ook Brokkepap (de kok van Piet Piraat) komt er vlot uit. Samen met nog héél veel andere woorden. Maar woordjes zoals vis, bus, ... zijn moeilijker en veel nasaler.

Op andere vlakken  gaat het ook super. Hij krijgt kuren! Dat vind ik best wel vervelend, maar ook leuk; omdat dit toch betekent dat hij gewoon helemaal normaal is. Op zijn leeftijd moeten er toch kuren zijn. Hij wil vooral geen warm eten eten. 't Moeten altijd maar "bteramme" (boterhammen) zijn. Als hij 's avonds dan aan tafel zit, is het weigeren tot en met. Gisteren is hij zo met een lege maag gaan slapen, want hij moet eerst groenten eten voor hij een boterham krijgt.
Ook de middagdutjes moeten er voorlopig aan geloven. Hij wil niet. Natuurlijk gaat hij er elke middag in, want hij is altijd heel erg moe. Maar dan zal is hij vervelend doen en liggen huilen en roepen. Tja...

Gelukkig is hij daarnaast altijd erg braaf. Hij is een echte jongen. Zijn favoriete speelgoed zijn de auto's en zijn favoriete spelletje is 'vallen'. Dan gaat hij op de grond liggen en roept hij "wee gevalle!" (weer gevallen). Als hij maar kan brakken.

2013 is voorlopig nog ziekenhuisvrij, dus genieten wij nog maar wat verder.

Lieve groetjes van ons allemaal!