't Kriebelt weer...

31 maart moeten we weer op controle in Leuven zijn en het begint alweer te kriebelen. Toch vreemd dat ik (Riet) elke keer zo zenuwachtig ben.

Voor ons komt deze consultatie niets te vroeg eigenlijk. We beginnen meer en meer te merken dat Briekel last heeft van die gaten in zijn gehemelte. Zo komt er regelmatig bloed uit zijn ene neusgat en als we dan in zijn mondje kijken, vermoeden we dat het van zijn gehemelte komt. Bovendien zegt hij soms tijdens het eten "mondje pijn" en trekt hij heel gekke bekken. Hij wil ook niet echt warm voedsel eten.
Bovendien kan hij niet blazen en ook nog altijd niet met een rietje drinken.
En dan heb je nog zijn spraak. We worden er langs alle kanten op gewezen dat Briek wel héééél veel zegt, maar dat hij niet altijd goed verstaanbaar is. Jorge en ik begrijpen echt wel veel van wat hij zegt, maar op de crèche bijvoorbeeld gaat het niet zo vlot. Zelf merk ik ook wel dat nu hij meer en meer woorden zegt, ik ze ook niet van de eerste keer begrijp. Hij herhaalt ze dan eindeloos, waarna ik een reeks klanken naboots uit frustratie... Dan is hij meestal wel tevreden en zegt opgelucht 'Jaaaa' omdat hij denkt dat ik het eindelijk begrepen heb. Maar vaak zeg ik dan niet meer dan "wakadawa" ofzo.

Ik ben dus erg benieuwd wat men ons te vertellen heeft. Een operatie wat vroeger dan 5 jaar, logopedie beginnen opstarten,... . We zien wel. Maar mama is alvast terug nerveus. We zijn er heel erg lang uit geweest en nu moeten we het schisishoofdstukje toch terug aanvangen.

We zijn hem nu ook aan het voorbereiden op het ziekenhuisbezoekje. Dit zal de eerste keer zijn dat hij eigenlijk echt beseft dat er een aantal dokters rond hem staan die in zijn mondje moeten kijken. Omdat we eigenlijk nog nooit echt met hem over zijn schisis gepraat hebben, proberen we dus nu die dag wat minder "eng" te maken. Zo weet hij nu dat (zijn woorden) "mondje beetje kapot is" en "ziekenhuis maken". We zeggen hem dan dat er gaatjes in zijn mond zitten. Hij kan dit trouwens ook heel erg zielig zeggen, hoor! Daarnaast is het ons ook gelukt dat hij bij het woord "mond" netjes zijn mond openspert en "aaah" zegt. Haha! Alleen vraag ik me wel af of hij dit ook gaat doen met een bende volk met witte jassen over hem heen gebogen. Ik vrees er wat voor.

Alleszins proberen we die dag vooral veel aandacht voor hem alleen te hebben. Onze Tjeu blijft lekker bij moeke, zodat de onverdeelde aandacht naar Briek kan gaan. Daar zal hij vast ook wel van genieten. 

Verder gaat het wel schitterend met Briek, hoor. Hij is vandaag ingeschreven in school, vanaf 1 september mag hij gaan! Hij wordt heel zelfstandig, is heel lief, maar ook héél koppig. Een echte tweejarige peuter die zijn eten niet wil opeten en die liefst van al zijn eigen goesting krijgt.

De relatie met zijn broertje is stilaan ook wat beter. Hij wil hem nog niet aanraken, maar komt wel helpen als Tjeu getroost moet worden. Daarstraks maakte hij zich ook grote zorgen om hem. We gingen met Briek naar school en moeke bleef thuis bij Tjeu. Maar eens in de auto riep Briek: "Papa is Tjeu vergeten! Tjeu vergeten!" Haha, erg schattig. Ik heb hem ook al op de achterbank van de auto horen roepen "Tjeu, waar ben je?" als die erg comfortabel onder de lakentjes is geschoven in de maxicosi.

Zo, binnen een tweetal weken geven we jullie een update van ons Leuvenbezoekje.


Lieve groetjes

 

Zoute stokjes en een taalbad.

Het is ondertussen ontzettend lang geleden dat we nog eens een blogje hebben gepost hier, maar daar hadden we ook wel zo onze redenen voor.

Allereerst hadden we een aantal problemen met onze blog. Hoewel we onze instellingen zo hadden ..tja.. ingesteld dat onze blog niet op zoekmachines als google zou verschijnen, was dit wel het geval. Toen we het per toeval ontdekten, merkten we ook dat AL onze foto's van Briek die we op de blog hadden geplaatst gewoon bij google te zien waren. Omdat ik dit nogal vervelend vond, hebben we eerst besloten om ALLE foto's van deze blog te halen en hebben we onze instellingen nog eens goed bekeken. Uiteindelijk hebben we dan een hele tijd moeten wachten voor de zoekmachine van google was "bijgewerkt" en nu is onze blog niet meer te vinden via de zoekmachines en dus ook geen foto's. We hebben wel besloten geen fotootjes meer te posten op de blog... maar wie graag nog eens een foto krijgt, mag altijd een seintje geven, hoor.

Soit, een andere reden waarom we zo weinig hebben gepost is dat het gewoon nog altijd fantastisch goed gaat met onze ridder. We hebben de laatste tijd wel gemerkt dat het gat in zijn gehemelte nog een beetje groter lijkt te zijn geworden als vroeger. Er kruipt terug meer eten in en als dat gebeurt, heeft hij meestal meteen gedaan met eten.
Bovendien heeft hij een tijd heel slecht gegeten en we wisten eigenlijk niet goed hoe dat kwam. Na een aantal weken heeft Jorge toen ontdekt dat Briek een tand heeft gekregen, achter zijn tandenboog, in zijn gehemelte. Nog net voor het gat... . Dat moet behoorlijk vervelend zijn voor hem. Nu de tand er helemaal door is en niet meer groeit, gaat het terug beter. We vermoeden trouwens dat die tand daar gewoon gaat blijven zitten tot hij spontaan wisselt. Dat zullen we ook pas weten als we terug naar Leuven moeten.

Normaal gezien moeten we rond de leeftijd van twee terug op consultatie. Aangezien Briek deze maand twee geworden is, verwachten we de "uitnodiging" binnenkort wel in de bus, maar we hebben viavia al gehoord dat ze wat achterstaan met de afspraken. En eigenlijk vinden we dat niet erg. Ons leven is momenteel eigenlijk zo goed als schisisloos. We denken er zelden aan.

Natuurlijk zijn er van die momenten dat we terug met de neus op de feiten geduwd worden. Zo was er die keer dat Briek zoute stokjes aan het eten was. Plots kreeg hij het erg moeilijk, begon aan zijn neus te wrijven, te huilen,... Je kan het al raden! Een stokje recht omhoog in zijn gehemelte. MAN, MIJN HART. Jorge heeft om achterover geduwd, ik heb zijn mond open getrokken en heb dan in één vlotte beweging het stokje uit zijn gehemelte getrokken ('t was wel 4 cm lang) en heb dan mijn zoontje heel dicht tegen me aan getrokken en getroost. Op zo'n momenten heb ik het toch ook wel moeilijk eigenlijk, mijn arme mannetje. Dankzij mijn hormonen waarschijnlijk ben ik er nadien nog zo'n halve dag van onder de indruk geweest.
En dan heb je ook die momenten dat we horen, lezen of zien dat andere schisiskindjes plots kunnen drinken met een rietje. Ooh, de jaloezie. :-) Ik gun het die kindjes natuurlijk van harte, maar dan weet ik weer eens heel goed dat onze Briek zijn gehemelte nog niet toe is terwijl dit eigenlijk wel de bedoeling was en dat wij dus nog een grote operatie achter staan.

Maar eigenlijk, eigenlijk zijn die feiten allemaal niet meer zo zwaar om dragen. Gewoon omdat hij zo fantastisch is. ALTIJD vrolijk, altijd aan het babbelen en spelen. En babbelen kan hij goed! Hij spreekt met vier of vijf woordzinnetjes ("Papa, kijk eens wat ik heb."), hij kan de kleuren blauw, geel, groen, rood en oranje en hij herkent de vorm 'rechthoek' en kan hem benoemen, hij zingt volledige liedjes als de beste,... Ik vind dat wel knap voor een mannetje van twee jaar. We zijn wel trots op hem.
Natuurlijk merk ik wel dat wij hem veel beter verstaan dan andere mensen, maar ik weet niet goed of dat komt door de schisis. Misschien is dit wel gewoon normaal voor alle peuters? Als je veel bij je peuter bent, lijkt het me ook wel logisch dat je hem heel goed verstaat.

Een aantal zinnetjes die hij heel goed zegt of die heel typisch zijn voor hem:
° "Das jammer."
° "Ties, Yannes, Kevin, Bloem spelen." (Zijn vriendjes van de crèche.)
° "Alle beertjes opladen." (Hij heeft een lichtgevend beertje voor in bed en dat moeten we voor hij gaat slapen even "opladen" door het onder de lamp te houden. Tegenwoordig wil hij dat we zijn gewone knuffels Klaas en Kikker ook opladen.)
° "Mama en papa ook slapen?"
° "Allemaal politiewagenauto's. Allemaal!"
° "Tellen!!" (Hij heeft een obsessie voor tellen.)
° "Daar, kerk van moeke!"
° "Daar opa! Opa haartjes kammen." (In het zwembad over een oude man met grijze haren die voor de spiegel zijn haren stond te kamen.)
° "Waar is papa nu? Waar is mama nu? Waar is bal nu?" (Altijd als hij iets kwijt is of als iemand de kamer uitgaat.)
° "Papaaa, was da?"
° "Das nie zo lekker."
° "Das leuk zwemmen. Das leuk fietsen. Das leuk bij moeke." (Als hij iets fijn vindt.)
° "Het is donker buiten. Het is koud buiten, brrr." 
° "Briek moet nie bang zijn."

Je hoort het, we amuseren ons hier nog steeds te pletter, hoor. We genieten nu volop van onze tijd met zijn drietjes, want binnen een twee a drie weken komt baby Blockx nummertje 2 erbij. Dat zal ook een nieuwe, boeiende tijd worden, maar nu dus eerst nog héél hard genieten van ons Briekske.

Tot binnenkort!
We houden jullie op de hoogte van de vorderingen bij schavuitje 2.

Lieve Briek
Kleine, zotte ridder
Mijn Briekeltje


Wat word je groot, mooie jongen. Elke dag sta ik versteld van de snelheid waarmee jij het leven in groeit. Niet alleen letterlijk - je schiet als een jong scheutje de hoogte in - maar evengoed ook figuurlijk. We zien je elke dag groeien; groter, sterker en slimmer worden. Jouw bebbeltje staat geen vijf seconden stil, echt waar, en je begint zelfs gewoon met zinnetjes van drie woorden te praten. Zo riep je onlangs "Briek moet dansen!", zei je tegen moeke "Mama komt niet!" of zeg je tegen mij "Wachten op de auto." Bovendien is het allemaal vooral heel "kapot" en is het ook belangrijk dat "Briek ook" mag meedoen. Daarnaast loop je de hele dag "mama, papa, Briek" te murmelen. Alsof je je er zelf nog eens van wil verzekeren dat ons gezinnetje uit drie heel leuke personen bestaat en dat jij zeker ook meetelt. Heel schattig en ontroerend, vind ik.

Drie personen, voorlopig dan toch. Want papa is boven plots een kamer in orde aan het maken en dat vind jij heel gek. Sinds de kamer opgeruimd, geschilderd en gevloerd is, loop je vaak een toertje erdoor. Dan zeg je wel "beebie" en wijs je naar mijn buik, maar of je nu echt weet wat die "beebie" binnenkort gaat inhouden, dat betwijfel ik. Voorlopig genieten we nog maar eventjes van ons drietjes en krijg je nog lekker onverdeelde aandacht. Of toch bijna, want lieve papa krijgt ook graag aandacht.

Je bent nu heel aanhankelijk aan mij, weet je. Het is "mama" wat de klok slaat. Dat vind ik soms best vervelend, omdat het ook wel wat verstikkend is. Maar stiekem doet het me voorlopig ook wel deugd, weet je? Je bent zo ongelooflijk mooi. Ik ben mij er van bewust dat mijn moederhart hier volledig spreekt en dat dit niets meer met rationaliteit te maken heeft, maar - mijn god - wat ben jij mooi. Ik kan naar je knappe bolletje kijken en volledig warm worden. Of als je met je handje over mijn bovenbeen streelt - eerlijk waar - dan lig ik helemaal aan je voeten. De mooiste momenten van de dag zijn dan ook diegene waarop je onuitputtelijke energie toch eventjes een dutje doet en je bij mij op mijn schoot kruipt om samen Umizoomi of Tickety Toc te kijken. Of toen, die keer toen ik eigenlijk erg moe was en besloot wat te rusten op de zetel. Ik had mijn ogen toe, maar was wel nog een beetje wakker. Ik hoor dat je heel dicht bij mij staat en dat je iets probeert te doen. En dan hoor ik papa zeggen: "Kan je er niet bij? Wacht." Het volgende moment voel ik een klinkende, natte zoen recht op mijn mond. Die momentjes, Briekel, die koester ik.

Dat ik je koppie echt bijzonder knap vind, dat meen ik. Ik kijk naar je door een waas van liefde, dat besef ik. Sommige mensen zeggen me wel eens "Hij heeft wel een groot hoofd, he?". Wow, mes door mijn hart. Ik voel nu een soort onrechtvaardigheid door mijn aderen gieren, de waarheid van die zin dreunt als een zware hamerslag na in mijn hoofd en mijn maag splijt open van halfverteerde horrorherinneringen.  Hoe komt het dat je zo positief bent geworden na alles waar we door geworsteld zijn? Hoe slaag je er eigenlijk in om zo zorgeloos te zijn? Enkel de twee littekens onder je neusje, de omtrek van je hoofdje en de twee sikkelvormige littekens onder je haarlijn zijn nu nog sporen van wat tijdens die eerste maanden samen ooit was. En dan ergens diep in mij die onmetelijke plas verdriet, die zeker nooit zal opdrogen. Maar als ik jou zie lopen door ons huis, met je gekke bokkensprongen, als je handkusjes gooit naar me of als je stiekem een beetje staat te zingen, dan is er niets meer van wat ooit was. Dan is alles goed.

Sinds jouw komst weet ik een aantal dingen heel zeker. Dat ik sterk ben, bijvoorbeeld. Dat heb ik ondervonden. Dat papa sterk is, ook dat weet ik nu, papa is heel sterk. En dat jij over een soort onverwoestbare oerkracht beschikt. Een kracht waar zelfs wij nog heel veel van kunnen leren. Het vormt mee je persoonlijkheid, maakt je net nog iets mooier, zoals een echte ridder. En nu kunnen wij alleen maar hopen dat ons twee kleintje dit van jou heeft meegekregen.

In mijn ogen ben jij de dapperste, Briek. Ik bewonder je om de moed die je getoond hebt toen het echt moest, maar ik bewonder je evengoed nu, omdat je er in slaagt gewoon ook "kind" te zijn. En hoewel je gigantische dosissen pijn hebt doorstaan, kan je nu ook gewoon lekker heel hard huilen als je je knie schaaft of je hoofdje stoot. Gewoon kind zijn.

We zouden allemaal wat meer gewoon kind moeten kunnen zijn. Zoals jij dat doet.

 Ik hou van je.


Dikke zoen
Mama 

Een uitje naar zee...

In de herfstvakantie trokken we met ons gezinnetje voor een midweekje naar zee. We dachten dat Briek het wel leuk zou vinden om kennis te maken met de zee en er even tussenuit zou ook ons deugd doen. Dachten we.

Het tripje is niet helemaal verlopen zoals we hoopten. Het begon er al mee dat een ietwat verkouden Jorge zijn jas vergat thuis. Aangekomen aan zee was het toch wel erg fris en stond er veel wind. Na een halve dag zonder jas, kreeg hij meer en meer keelpijn. We zijn dan in zeven haasten een jas gaan kopen, maar het kwaad was al geschied. Een zieke Jorge. (Later, thuis, is hij in het midden van de nacht nog naar een dokter moeten rijden omdat hij een acute oorontsteking had. )

Alsof dat nog niet erg genoeg was, had ik me blijkbaar toch een beetje geforceerd. De pijn die ik al een tijdje in mijn bekken voelde, was plots wel heel erg geworden. Op een avond, na een strandwandeling, kon ik gewoon niet meer stappen van de pijn. Die avond zijn we allebei met een dafalgan in ons lijf gaan slapen.

Daarbovenop komt nog dat Briek toch niet zo gelukkig was in zijn nieuwe kamer. Hij was de hele tijd bang. Aan het strand was hij wel tevreden en hij vond de zee bijzonder indrukwekkend, denk ik. Bovendien mocht hij met een paardje rijden (gocart) en zijn we gaan zwemmen. Nu, een week later, zit hij nog steeds 'zwemmen in water' te zeggen. Maar al die activiteiten en dan slecht slapen... u raad het vast al.

Kortom, tegen dat het woensdagavond was, waren wij allemaal uitgeput en hebben we besloten een dag vroeger naar huis te keren. Donderdagochtend ons boeltje gepakt en wegwezen. Laat me eerlijk zijn, snel zullen wij niet meer op reis gaan.

Voorlopig zit ik nu dus ook thuis met bekkeninstabiliteit. Behoorlijk pijnlijk en het rusten komt me eigenlijk al mijn strot uit. Maar goed, alles voor de gezondheid en voor beebje 2. Daar is het trouwens allemaal heel goed mee. Dit kindje is véél rustiger dan onze Briek was in mijn buik, maar hij/zij laat zich ook niet doen. Vorige keer sprong onze Briek nogal onhandig op mijn buik toen ik in de zetel lag en er werd meteen hevig geprotesteerd! Ook op Jorge zijn stem wordt er hard gereageerd. Ik denk dat 't kleintje gewoon van rust houdt.

Briek, onze ridder, doet het super! Hij is op en top een normale peuter, vind ik. Oké, ik krijg soms te horen dat hij toch een groot hoofd heeft (tip: zeg dat liever niet als ik het hoor, ik kan daar niet zo goed mee om.) en sommige wijzen ons op het feit dat niet alle klanken even juist zijn. Hij spreekt inderdaad sommige woorden/klanken heel erg door zijn neus uit, anderen zijn heel juist. Zo kan hij 'Catho' fantastisch goed zeggen (Gisteren was zij aan de deur geweest en Briek heeft daarna nog een half uur Catho lopen roepen :-). Papa zag er verliefdheid in!), en ook Brokkepap (de kok van Piet Piraat) komt er vlot uit. Samen met nog héél veel andere woorden. Maar woordjes zoals vis, bus, ... zijn moeilijker en veel nasaler.

Op andere vlakken  gaat het ook super. Hij krijgt kuren! Dat vind ik best wel vervelend, maar ook leuk; omdat dit toch betekent dat hij gewoon helemaal normaal is. Op zijn leeftijd moeten er toch kuren zijn. Hij wil vooral geen warm eten eten. 't Moeten altijd maar "bteramme" (boterhammen) zijn. Als hij 's avonds dan aan tafel zit, is het weigeren tot en met. Gisteren is hij zo met een lege maag gaan slapen, want hij moet eerst groenten eten voor hij een boterham krijgt.
Ook de middagdutjes moeten er voorlopig aan geloven. Hij wil niet. Natuurlijk gaat hij er elke middag in, want hij is altijd heel erg moe. Maar dan zal is hij vervelend doen en liggen huilen en roepen. Tja...

Gelukkig is hij daarnaast altijd erg braaf. Hij is een echte jongen. Zijn favoriete speelgoed zijn de auto's en zijn favoriete spelletje is 'vallen'. Dan gaat hij op de grond liggen en roept hij "wee gevalle!" (weer gevallen). Als hij maar kan brakken.

2013 is voorlopig nog ziekenhuisvrij, dus genieten wij nog maar wat verder.

Lieve groetjes van ons allemaal!

Lang geleden!

En geen nieuws is uiteraard goed nieuws. We hebben de laatste periode niet zoveel tijd gevonden om op onze blog te schrijven, maar evengoed is er ook niet zoveel nieuws. En dat is natuurlijk heel goed.

Sinds de zomervakantie gedaan is en ik dus terug ben beginnen werken, is het hier weer (gezellig) druk. We zitten terug in een hevige routine en dat kan deugd doen, maar is soms ook wel vermoeiend. Zeker omdat we onze weekends ook nog volplannen... Rusten schiet er al gauw bij in natuurlijk.

Met Briek gaat het heel goed. Hij wordt met de dag groter en groter en begint meer en meer te babbelen. Oplijsten wat hij allemaal kan zeggen, zou me een halve dag duren, dus daar beginnen we niet meer aan. Hij kan heel duidelijk maken wat hij wil, laat ik het zo samenvatten.
De laatste tijd begin ik wel meer en meer moeite te hebben om hem te verstaan. Ik merk wel dat ik veel meer begrijp dan mensen die hem niet zo vaak zien (dat is ook logisch), maar tegenwoordig zijn er veel meer woorden waarvan ik niet weet wat hij ermee bedoelt. Dat het echt woorden zijn en niet zomaar wat gebrabbel merk ik aan het feit dat hij ze eindeloos blijft herhalen tot ik zelf herhaal wat hij zegt. Zijn klanken dan nabootsen, omdat ik het echt niet weet, is niet goed genoeg voor hem. Nu goed, na een tijdje geef ik of geeft hij het wel op. Ik hoop dat ik er later wel achter kom. Meestal kan ik me nog goed redden uit de situatie door te beginnen raden, maar soms is er echt geen beginnen aan.

Deze ochtend zei hij toen ik hem verschoonde dat hij boterhammen wou eten. Ik hoorde toch 'botam'. Ik vraag of hij choco wil en hij zegt: "Nee, diese." Tjonge jonge, wat was dat? Uiteindelijk heb ik begrepen dat hij 'deze' zegt en dat hij denkt dat de pot speculaaspasta 'Deze' heet. Dat komt omdat ik altijd vraag: "Wil je kaas of wil je deze?" Waarbij ik wijs naar de pot speculaaspasta die al op tafel staat. Hij wou dus een boterhammeke met speculaaspasta. :-)

Op andere vlakken doet hij het ook super. Hij groeit als kool en is eigenlijk superflink. Af en toe komen de puberstreken al eens boven (eerste puberteit), maar eigenlijk hebben we niet te klagen. Na een minuutje in de hoek staan, komt hij het snel goedmaken met een zoen en doet hij toch wat hem gevraagd wordt. Echte hysterische huilbuien ofzo, dat kennen we hier nog niet.

Met beebje nummer 2 is ook alles in orde. Er wordt vrolijk gestampt in mijn buik en ik geniet nog altijd van dat leven in mijn buik.

En nu genieten wij nog volop van onze Leuvenloze periode. We zitten er middenin, in januari zouden we nog eens terug moeten. Maar eigenlijk.... voorlopig is er hier in huis totaal GEEN sprake van een schisis.
Al moet ik wel zeggen dat het allemaal nog behoorlijk moeilijk ligt. Ik las onlangs het prachtige boek 'Geboren met een schisis: zo moeder zo zoon' van Marleen Hoekstra. Zij heeft een zoontje van ongeveer dezelfde leeftijd als Briek dat ook geboren is met een schisis. Bij de beschrijving van het hele eerste jaar, de operaties, ... dan heb ik toch tranen met tuiten gehuild! Zo herkenbaar... .

Bovendien kan ik eigenlijk nog altijd niet helemaal geloven dat beebje 2 zonder schisis geboren gaat worden. Dat kan gek klinken, omdat we een professioneel onderzoek gehad hebben in Leuven, maar het is nu eenmaal zo. Ik ga het pas geloven als ik beebje 2 in mijn armen houd, ergens in februari.

Spannend

Spannend. Met dit woord kan ik de voorbije vrijdag toch wel omschrijven. Vrijdag zou dé dag zijn waarop we te weten komen of Beebje 2 ook een schisis heeft of niet.

Normaal gesproken werden we om 12 uur verwacht, maar in de loop van de week kreeg ik telefoon dat we om 11 uur er moesten zijn omdat onze prof nog een afspraak had. We mochten zeker niet te laat zijn en "het is druk op de baan, he!", drukten ze ons aan de telefoon op het hart.

Omdat ik best wat zenuwen had, zijn we om half negen vertrokken. Zo konden we ook wat file incasseren en was het misschien nog mogelijk eerst iets te drinken in Gasthuisberg, zonder ons te haasten. Vlot verkeer, alles zat mee, dus tien uur in Leuven. Wij rustig een tasje thee gaan drinken en tegen half elf zouden we naar de dienst gaan. Misschien was de prof wat vroeger en konden we dus ook wat vroeger binnen. Hij moest immers zelf nog weg.

Tarara! Aan de balie wist men ons te zeggen dat hij drie kwartier vertraging had! Dat kwam er dus op neer dat onze oorspronkelijke afspraak eigenlijk had kunnen blijven staan. Soit, omdat wij een half uur te vroeg waren en hij een drie kwartier te laat was, zaten we dus anderhalf uur in de wachtkamer. We hebben de prof een aantal keer hoogbestresst voorbij zien komen. :-)

Toen we uiteindelijk binnen mochten, moest hij meteen weg. Zijn Italiaanse collega (die weinig Nederlands kon) ging al beginnen en hij zou drie kwartier later terugkomen om het onderzoek over te nemen. Ik dacht toen: "Hoe lang gaat dat hier duren??"

En zo gebeurde. Ik heb ongeveer drie kwartier op de bank gelegen terwijl er een echo werd genomen. Heel uitgebreid, alles heel erg op het gemakje. Er werd vanalles gemeten, gecontroleerd en dat allemaal véél uitgebreider dan bij de gewone gynaecoloog. Het was ook wel niet gemakkelijk, omdat ons baby'tje niet echt stil wou liggen. Af en toe bewoog hij/zij (voor de gemakkelijkheid ga ik verder in de hij-vorm) de armpjes langs het hoofd alsof ie wilde zeggen dat we onmiddellijk moesten ophouden met storen. Veel gedraai, veel gekrioel. Dus een foto nemen van het gezichtje was niet gemakkelijk. Op sommige momenten zag ik een flits en dacht ik "'t Is een schisis.", op andere momenten zag ik een flits en dacht ik "Oef, geen schisis." Uiteindelijk zijn ze er toch in geslaagd om een ongehavende bovenlip te laten zien.
Volgens de prof ook geen gespleten gehemelte... Voorlopig zag alles er goed uit.

Natuurlijk ben ik nu enorm opgelucht, maar zoals ik ook al gedacht had, voel ik toch nog ergens een klein puntje van onrust branden. Ik denk dat dit pas helemaal weg gaat zijn als beebje 2 geboren wordt. Briek kwam, ondanks heel wat echo's, ook met een verrassing.

Daarnaast komen er nu ook heel veel herinneringen terug van de eerste maanden met Briek. Tegenwoordig zijn die allemaal wat vervaagd omdat het supergoed gaat met Briek en omdat hij zo'n vrolijk en pienter baasje is. Maar diep in mij zitten die ervaringen nog en nu ik zwanger ben, komen ze terug. Samen met angst.

Kunnen wij zo'n eerste maanden van uren en uren en uren en uren en uren gehuil nog wel aan? Misschien is het nu veel beter, maar wat als beebje 2 zware reflux heeft, een huilbaby is, een hersenbloeding krijgt en hetzelfde probleem heeft met de bloedplaatjes, .... ?? Kan ik dat wel aan? Soms komt dat hard binnen, zo eerlijk moet ik zijn. Ik heb al vaak gehuild eigenlijk. Ik ben SUPERBLIJ dat ik een nieuw kindje in mij draag. Maar... er is dat verleden. Eerlijk, toen, die eerste 15 weken, toen zat ik er echt door.
Onlangs kwam ik op mijn gsm plots een filmpje tegen van Briekje, toen ie nog heel klein was en toen we nog niet wisten dat hij door het leven ging met een helse hoofdpijn. Hij was aan het huilen, de hele tijd. Ik weet nog waarom ik toen gefilmd heb. Omdat ik het niet meer aankon en omdat ik aan anderen wou laten horen hoe het is.. Maar nu. Nu zag ik pijn. Nu zag ik pas de pijn op zijn gezicht, die ik toen niet heb gezien.
Man, ik heb gehuild. Gehuild, gehuild, gehuild! 
Als ik nu kijk naar foto's van Briek toen, dan zie ik een enorm hoofd. En dan kan ik mij alleen maar afvragen waarom wij in godsnaam dat niet hebben gezien of waarom NIEMAND rondom ons het zag of er iets van gezegd heeft tegen ons????

Ik moet er nu niet meer over nadenken, maar nu met beebje 2 op komst, komt het dus allemaal terug boven.

Maar! Laten we positief zijn. Misschien is dit lieve baby'tje wel onze nieuwe kans. Misschien is dit ons moment van geluk. En misschien kan ik nu zeggen dat Jorge wel blinkt van trots met zijn baby'tje of dat ik blink van trots met mijn baby'tje.
Dit komt goed.
Het kan gewoon niet anders.

Schisis bij beebje 2?

Ondertussen zijn wel al aan de 16e week van mijn zwangerschap begonnen. Ik moet zeggen dat het deze keer echt verschrikkelijk snel lijkt te gaan. Ik probeer er van te genieten en laat zo weinig mogelijk zorgen mijn hoofd binnendringen.

Maar wat ons vooral bezighoudt de laatste tijd is natuurlijk die "Zou het bij beebje 2 ook zo zijn?"-vraag. Eigenlijk moeten we daar niet mee bezig zijn, want we hebben nu 5% kans dat hij/zij een schisis heeft, terwijl een koppel dat geen kinderen heeft met schisis en bij wie er ook geen schisis in de familie zit er 3% kans op heeft. Dat verschil is verwaarloosbaar, en -zeg nu zelf- wat is nu 5%? Maar goed.. Vorige keer hadden we ook maar 3% kans en was het dus wel raak.

Dus spookt dat wel door mijn hoofd, moet ik zeggen. Samen met allerlei andere afwijkingen, want toen Briek geboren werd, kregen we te horen dat een schisis een van de meest voorkomende geboorteafwijkingen is, samen met bijvoorbeeld hartafwijkingen. Ting! OeiOei! Ik kan toch niet helemaal zorgeloos door mijn zwangerschapsmaanden stappen.

Omdat we toch met die schisisvraag "verveeld" zaten, hebben we  aan verschillende mensen gevraagd wat nu het beste was. De huisarts sprak van een medische echo op 15 weken, de gynaecoloog zou een 3D-echo doen op 24 weken en het schisisteam regelde het gewoon allemaal voor ons.

Zij namen contact op met prof. De Catte in Leuven die speciaal echo's doet voor prenatale diagnostiek. Mijn echo van 16 weken moesten we in Leuven doen en de 20-wekenecho dan terug in Turnhout. Gezien de voorgeschiedenis vond prof. De Catte dit toch het beste. Waarschijnlijk ook om ons vooral gerust te stellen.
Ze kunnen dus al op 16 weken zien of je kindje een schisis heeft of niet! Toch straf dat onze Briek dan geboren is zonder dat we het wisten, he?

Maar goed. Volgende week vrijdag 30/08 dus echo in Leuven. Het gaat een heel spannende dag worden. Ik ben content dat we de uitslag nog weten voor het school begint. Moest er een schisis in het spel zijn heb ik nog een heel weekend om uit te huilen en dan begin ik er vol goede moed aan, moest er geen schisis in het spel zijn, kan ik met een gerust hart gaan werken.

Iedereen weer de duimpjes omhoog?! Briek is er fantastisch goed doorgekomen, maar ik zou toch liever niet opnieuw al die operaties moeten doormaken...! Kaarsjes branden, vingers kruisen, en -voor wie het kent- de MyKnoaky eens stevig vastgrijpen!


Tot volgende week,
voor een belangrijke update!

(Foto: Briek op de kermis. Hij was zielsgelukkig.)